خداحافظ گری‌کوپر

انتخاب

2012-01-27T09:46:00.000-08:00

انتخاب

دابلیو هیلتون یانگ (1952)

برگردان: کیهان بهمنی

ویلیام قبل از سفر به آینده یک دوربین و یک ضبط‌صوت خرید و تندنویسی را هم یاد گرفت. آن شب همه چیز برای رفتنش مهیا بود. قهوه درست کردیم و گیلاس‌ها و برندی را هم آماده گذاشتیم برای وقتی که برگشت.

بهش گفتم:"خدانگهدار. زود برگرد."

گفت: "حتماً."

با دقت نگاهش کردم. غیب و ظاهر شدنش یک چشم به هم زدن هم طول نکشید. انگار همان ثانیه‌ای که به هوا رفت به شکلی تمیز دوباره فرود آمد. اصلاً هم ظاهرش تغییر نکرده بود. فکر می‌کردیم سفرش چند سالی طول بکشد.

"خوب؟"

گفت: "خوب. بیا قهوه بخوریم."

برایش قهوه ریختم. دیگر نمی‌توانستم صبر کنم. فنجان قهوه را که دادم دستش گفتم: "خوب؟"

"خوب٬ راستش٬ چیزی یادم نمیاد."

"یادت نمیاد؟"

لحظه‌ای به فکر فرو رفت و بعد با لحنی غمزده گفت: "هیچی یادم نمیاد."

"پس یادداشت‌هات چی؟ دوربین٬ ضبط‌صوت؟"

ورق‌های دفترچه سفید بود. نشانگر دوربین مثل قبل روی عدد یک بود. کاست را هم اصلاً تو ضبط نگذاشته بود.

با لحنی شاکی گفتم: "محض رضای خدا! آخر چرا؟ چی شد؟ هیچی یادت نمانده؟"

"فقط یک چیز."

"چی؟"

"همه چی را بهم نشان دادند. بعد بهم اختیار دادند که تصمیم بگیرم بعد از بازگشتم آن چیزها را به خاطر بیاورم یا نه."

"لابد تو هم گفتی نه؟ آما آخر این چه کار عجیبی بود که ...؟"

گفت: "آره٬ قبول داری؟ آدم در می‌ماند چرا؟"

یک اشتباه تکراری

2011-07-17T08:41:00.000-07:00

امروز ایمیلی به دستم رسید تحت عنوان اخلاق اربابی و اخلاق بردگی. مضمون ایمیل این بود:

کارل گوستاو یونگ (روانشناس شهیر سوئیسی و از شاگردان معروف فروید كه در بحث ناخود آگاه جمعی، از هم جدا شدند) فکر می‌کند که اخلاق دو جور است: اخلاق بردگی و اخلاق اربابی.

اخلاق بردگی یعنی همین چیزی که 90 درصد مردم بهش معتقدند؛ اخلاقی که می‌گوید در مهمانی‌ها و جمع فامیل لبخند بزن، اگر عصبانی می‌شوی، خوددار باش و فریاد نزن، وقتی دخترعمویت بچه دار می‌شود برایش کادو ببر، وقتی دوستت ازدواج می‌کند بهش تبریک بگو، وقتی از همکارت خوشت نمی‌آید، این را مستقیم بهش حالی نکن،برای این که دوستت، همسرت، برادرت ناراحت نشوند ...

اما اخلاق اربابی، کاملا متفاوت است.افرادی که به اخلاق اربابی پایبندند، از نظر روانشناسی، آدم‌هایی هستند که به بالاترین حد از بلوغ روانی رسیده اند و قوانین اخلاقی را نه از روی ترس از خدا و جهنم و قانون و پلیس وهمسر و پدر و مادر و نه به طمع پاداش و تشویق اجتماعی، که ......

از یک طرف خیلی خوشحال شدم که بالاخره بعد از مدتها یک ایمیل روانشناسی خوب به دستم رسید و از طرف دیگر خیلی ناراحت شدم که چرا من نباید با توجه به کارم زودتر این مطلب را خوانده باشم و چرا این توهم در ذهنم است که این مطلب را از کس دیگری خوانده‌ام. بنابراین برای جبران خطای خودم شروع کردم به گشتن میان ده پانزده کتابی که از یونگ دارم. با کمال تعجب دیدم در هیچ کدام از کتابهام اشاره‌ای به این مساله نشده. بنابراین ابتدای متن ایمیل را گوگل کردم و دیدم بعله. حدود چند صد تا وبلاگ عینا مطلب را از رو هم کپی کردند. بالاخره بعد از گشتن فراوان میان این وبلاگ‌ها دیدم هیچ کدام منبع مطلب را اعلام نکردند و نود درصد طوری مطلب را نقل کرده‌اند که انگار خواهرزاده برادرزاده‌های یونگ هستند و یونگ خودش این موضوع را به آنها گفته. باز ناامید نشدم و رفتم سراغ جستجوی زبان اصلی که فهمیدم این مطلب اصلاً از یونگ

نیست و نیچه آن را در کتاب ماورای خیر و شر گفته. لینک اصلی آن هم این است:

http://en.wikipedia.org/wiki/Master-slave_morality

خلاصه این که ... بگذریم. یک کم به جای کپی‌کاری خلاق باشیم و یک ذره هم تحقیق کنیم تا خدای نکرده کسی را به اشتباه نیندازیم.

اگر مایل بودید واژگان اخلاق اربابی را در گوگل سرچ کنید تا ببینید چند تا سایت لینک به این مطلب دادند.

همین طوری

2011-07-05T03:03:00.000-07:00

خواب دیدم یک گوشه‌ی کافه نادری نشسته و روزنامه می‌خواند. رفتم جلو گفتم: "حق نداشتی خودت رو بکشی. باید بیشتر می‌نوشتی. تو در برابر جامعه ..." بی‌حوصله روزنامه‌اش را روی میز گذاشت. بعد در سکوت بلند شد و رفت. تو روزنامه عکس کسروی و حدادپور بود.

برتراند راسل

2011-06-05T03:05:00.000-07:00

پذیرش بی‌چون‌و‌چرای آموزه‌های معلم برای اکثر دختران و پسران دانش‌آموز امری آسان است. این کار نیازی به تفکر مستقل ندارد و منطقی نیز به نظر می‌رسد چرا که فرض بر این است که معلم بیش از دانش آموزان خود می‌داند. به‌علاوه این کار می‌تواند باعث عزیز شدن دانش‌آموز نزد معلم نیز بشود مگر این که آن معلم فردی استثنایی باشد. اما همین پذیرش انفعالی می‌تواند بعدها در دوران بزرگسالی این دانش‌آموزان نقشی فاجعه‌بار داشته باشد چرا که این کار باعث می‌شود آنان بعدها برای خود رهبری انتخاب کنند و همان انفعال را در برابر رهبر انتخابی خود داشته باشند.

برتراند راسل (1970-1872)

Passive acceptance of the teacher's wisdom is easy to most boys and girls. It involves no effort of independent thought, and seems rational because the teacher knows more than his pupils; it is moreover the way to win the favour of the teacher unless he is a very exceptional man. Yet the habit of passive acceptance is a disastrous one in later life. It causes man to seek and to accept a leader, and to accept as a leader whoever is established in that position.

Bertrand Russell (1872 - 1970)

حیوانات

2011-05-31T11:39:00.000-07:00

حیوانات

می‌اندیشم که می‌توانم باز چون گذشته در کنار حیوانات زندگی کنم

حیوانات آرام و بی‌نیاز از غیرند

می‌ایستم و مدت‌ها و مدت‌ها به آنان می‌نگرم

حیوانات نه از شرایط بد خود می‌نالند و نه مدام جان می‌کنند

عذاب وجدان گناهان روز در تاریکی شب بیدار نگهشان نمی‌دارد

با شرح وظایف خود در برابر پروردگار حالم را به هم نمی‌زنند.

هیچ حیوانی ناراضی نیست و جنون داشتن و خواستن ندارد

هیچ حیوانی نه در برابر همنوعی در حال و نه در برابر همنوعی که هزاران سال پیش می‌زیست، زانو نمی‌زند

هیچ حیوانی ادعای برتری و داشتن مسئولیت کل دنیا را ندارد.

والت ویتمن

"I think I could turn and live with the animals, they are so placid and self contained;
I stand and look at them long and long.
They do not sweat and whine about their condition;
They do not lie awake in the dark and weep for their sins;
They do not make me sick discussing their duty to God;
Not one is dissatisfied-not one is demented with the mania of owning things;
Not one kneels to another, nor his kind that lived thousands of years ago;
Not one is responsible or industrious over the whole earth."

خبر

2011-05-02T11:27:00.000-07:00

12 وسترن در "قطار سه و ده دقیقه‌ی یوما"

اثری از المر لئونارد در نمایشگاه کتاب تهران عرضه می‌شود.

به گزارش ایسنا، مجموعه‌ی داستان «قطار سه و ده دقیقه‌ی یوما» نوشته‌ی المر لئونارد با ترجمه‌ی کیهان بهمنی از سوی نشر ثالث منتشر خواهد شد.

به گفته‌ی مترجم، در این مجموعه 12 داستان وسترن گنجانده شده که بعضی از این داستان‌ها بعدها به فیلم‌نامه‌ی معروف‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای وسترن تبدیل شده‌اند. این کتاب پس از شش ماه انتظار موفق به دریافت مجوز شده است.

بهمنی توضیح داد که مجموعه‌ی داستان «قطار سه و ده دقیقه‌ی یوما» اثر المر لئونارد، یکی از موفق‌ترین وسترن‌نویسان آمریکایی است که در ابتدا به نوشتن داستان‌های وسترن می‌پرداخت و اکنون یکی از مطرح‌ترین جنایی‌نویسان آمریکاست. بسیاری از آثار این نویسنده به فیلم‌نامه تبدیل شده که از آن جمله فیلم «مرد» با بازی پل نیومن و فیلم «قطار سه و ده دقیقه‌ی یوما» با بازی راسل کروست.

او در ادامه گفت: لئونارد تا به حال چندین جایزه‌ی مهم از جمله جایزه‌ی استاد بزرگ ادگار آلن پو (1992) و جایزه‌ی اسکات فیتزجرالد در سال 2008 را دریافت کرده است. داستان‌های این مجموعه با حال و هوای دنیای غرب وحشی طیفی از موضوعات مختلف، از نبرد بین سرخ‌پوستان و سفید‌پوستان تا مفاهیم انسان‌دوستانه را دربر می‌گیرد. نکته‌ی جالب در مورد داستان اصلی این مجموعه این است که کسانی که فیلمی با نام مشابه با بازی راسل کرو و کریستین بیل را دیده باشند، با خواندن کتاب از تفاوت داستان با فیلم‌نامه‌ی‌ اقتباسی شگفت‌زده خواهند شد.

لینک خبر: کتاب‌نیوز

مرگ مورگان

2011-05-02T11:17:00.000-07:00

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب

كيهان بهمني از عرضه‌ي رمان ديگري از آن ‌تايلر در نمايشگاه كتاب تهران خبر داد.

به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، بهمني بعد از ترجمه و انتشار رمان «وقتي بزرگ بوديم» از آن ‌تايلر، رمان ديگر اين نويسنده را با عنوان «مرگ مورگان» ترجمه كرده و از سوي نشر افراز در نمايشگاه كتاب عرضه مي‌كند.

به گفته‌ي او، اين اثر شش ماه در نوبت دريافت مجوز مانده است. روايت آن ‌هم بازخواني‌ زندگي يك خانواده است و نويسنده در آن رويكردي روان‌شناختي دارد.

آن تايلر، همسر تقي مدرسي (نويسنده‌ي ايراني) است. او اين رمان را بر اساس يك شخصيت واقعي تأليف كرده و يكي از دلايل شهرتش، نگارش همين رمان است.

بهمني از سوي ديگر گفت، رمان «زندگي وحشي» ريچارد فورد به نمايشگاه كتاب نمي‌رسد.

او افزود: اميدوارم با مساعدت دوستان، اين کتاب را بعد از نمايشگاه بتوانيم چاپ کنيم. ريچارد فورد از نويسندگان نسل بيت آمريكاست كه در آثارشان بيش‌تر از دغدغه‌هاي قشر عادي و متوسط جامعه مي‌نويسند. فورد سه‌گانه‌اي دارد كه بيش‌تر به آن سه‌گانه شهرت دارد. «زندگي وحشي» رمان كوچكي است كه از اين نويسنده در دهه‌ي 90 منتشر شده و چون پيش‌تر در ايران از او تنها داستان كوتاه منتشر شده، اين اولين رمان اوست كه در ايران ترجمه و منتشر مي‌شود. قصه‌ي اين رمان، ماجراي از هم پاشيدن يك خانواده‌ است كه اين از هم‌پاشيدگي به صورت تمثيلي با آتش‌سوزي جنگل همراه مي‌شود.

لینک خبر: ایسنا

قضیه قیمه امام حسین و هواپیمایی قطر

2011-04-12T23:00:00.000-07:00

سلام

سرور من که شما باشید عادت ندارم از کسی ایراد بگیرم چون خودم پر از ایرادم. ولی یک مساله‌ای یک هفته‌ای هست که بدجوری داره آزارم می‌ده. بدون مقدمه چینی می‌روم سر اصل مطلب. چند وقتی است که از راه‌های مختلف دوستان زحمت می‌کشند و خبری را برای هم می‌فرستند مبنی بر این که هواپیمایی قطر به مناسبت برقراری پرواز مستمر به یک صدمین مقصد بین‌المللی قرعه‌کشی‌ای را انجام می‌دهد و به برندگان این قرعه‌کشی بلیط‌های رایگان برای مسافرت به دوردنیا هدیه می‌دهد. تا اینجای مطلب درست و مشکلی هم نیست. نکته‌ای که برای من تامل‌برانگیز است این است که چرا وقتی صحبت از اعراب می‌شود خیلی از ماها بدون این که حتی فکرش را هم بکنیم چشم‌های‌مان را می‌بندیم و با رکیک‌ترین الفاظ اعراب را مورد نوازش قرار می‌دهیم ولی زمانی که باخبر می‌شویم همین اعراب قرعه‌کشی می‌کنند و جایزه می‌دهند تمام آن ماجراها را فراموش می‌کنیم و برای شرکت در چنین قرعه‌کشی‌هایی سرودست می‌شکنیم. باور بفرمایید همین الان اگر این قرعه کشی را در گوگل جستجو کنید هزاران لینک فارسی برایش پیدا می‌کنید. از یک طرف دوستان روزی صد تا ایمیل و لینک می‌فرستند که اگر گوگل را یک هل دیگر بدهیم تمام است و از اعراب جلو می‌افتیم و اسم خلیج همیشگی فارس تغییر نمی‌کند و فلان و بهمان، از طرف دیگر با شنیدن چنین خبری چنان هول می‌شویم که اصلاً انگار نه انگار باید کمی هم وقار خودمان را به رخ اعراب بکشیم.
این موضوع بدجوری من را یاد محرم و قیمه‌ی امام حسین انداخت. حتماً شما هم دیدید که در ایام محرم با هر کسی صحبت می‌کنید اولین حرفی که می‌زند این است که من نمی‌دانم این مردم چرا برای یک لقمه غذا این طوری تو سروکله‌ی هم می‌زنند و چرا یک کم شخصیت خودشان را حفظ نمی‌کنند و معنی این مسخره‌بازی‌ها چیه و غیره و ذالک. بعد با کمال تعجب هر جایی می‌روید می‌بینید جلوی خانه‌ها و مساجد و نمایشگاه‌های اتومبیلی که غذا می‌دهند مردم سرودست می‌شکنند. یکی با بنز آمده یکی با مانتویی که صاف از یک بوتیک تو فرانسه براش فرستادند. آدم می‌ماند که چرا حرف و عمل ما یکی نیست.
مخلص کلام: من اعراب را با تمام وجود دوست دارم. البته در بین اعراب مانند هر ملیت دیگری تعدادی آدم ناجور هم وجود دارد. اما به تجربه و در برخورد با دوستان عربی که داشته‌ام متوجه این نکته شده‌ام که بسیاری از اعراب متفاوت از آن چیزی هستند که ما می‌پنداریم. یکی از خصلت‌های خوب بسیاری از اعراب وقار آنها است (مجدداً تاکید می‌کنم اعراب بد هم داریم) و این وقار در برخورد آنها کاملاً مشهود است. بهتر نیست ما نیز در برخورد با آنان کمی وقار به خرج دهیم و خویشتن‌داری کنیم؟

تا بعد

نقد و بررسی رمان پیانو

2011-03-27T09:26:00.000-07:00

سلام

دوست عزیزم جناب آقای سعید احمدی پویا زحمت کشیده و یک مطلب کامل راجع به رمان پیانو نوشته است। مطلب در صفحه‌ی ادبیات روزنامه‌ی ملت ما به تاریخ بیست‌وشش اسفند هم چاپ شده است। دست‌شان درد نکند।

برای خواندن مطلب به این آدرس تشریف ببرید: به جهنم خوش آمدید

شعر شاعر خطاب به ریشش

2011-03-13T06:28:00.000-07:00

برای ریشم

غیر از متاسفم چه برای گفتن دارم

به خاطر بلایی که سرت می‌آورم از تو حلالیت می‌خواهم

به خاطر بی‌رحمی و خشونت هر روزه‌ام

جز طلب بخشش چه کاری از من ساخته است

جز این که از تو بخواهم صبور باشی، چون روزی

به تو قول می‌دهم، روزی، سوگند می‌خورم

به ریش رسولان

سوگند می‌خورم به ریش ویتمن شاعر

سوگند می‌خورم به ریش لینکلن رییس‌جمهور

دیگر جلویت را نخواهم گرفت

می‌گذارم آزادانه برویی و سرازیر شوی

و از حصار تیغ‌های تیز که اطرافت را گرفته‌اند بگذری

چون به تو قول می‌دهم روزی می‌گذارم

آزادانه در دره‌های صورتم

همچون مادیانی آزاد بتازی، می‌گذارم

بر روی دشت‌های صورتم بگردی

همچون قدیسی که در اندیشه‌ی بهشت و جهنم است

می‌گذارم رشد کنی، شکوفه کنی

و سرازیر شوی و من بر تو دست می‌کشم

شانه‌ات می‌کنم و مرتب

دور می‌کنم از تو کژی‌ها و گره‌ها

و تو نیز به نوبه‌ی خود چهره‌ام را

متشخص می‌کنی و من همچون پیری فرزانه بر تو دست می‌کشم

چهره‌ام جدی می‌شود و گویی

در اندیشه‌ی ژرف افکار مهمم

افکار مرگ و زندگی. اما در آن گاه من فقط

به تو می‌اندیشم، ریش من، چهره‌ی دومم

و این رازی خواهد بود بین ما.

جی آر سولونچ

زندگی وحشی

2011-02-13T03:56:00.000-08:00

كيهان بهمني خبر داد: نخستين رمان از «ريچارد فورد» در ايران منتشر مي‌شود

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب
كيهان بهمني ترجمه‌هاي تازه‌اي منتشر مي‌كند.
به گزارش خبرنگار بخش بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، بهمني از ترجمه‌ي اولين رمان از ريچارد فورد، نويسنده‌ي آمريكايي، در ايران خبر داد و گفت: «زندگي وحشي» نوشته‌ي ريچارد فورد از نويسندگان نسل بيت آمريكاست كه در آثارشان بيش‌تر از دغدغه‌هاي قشر عادي و متوسط جامعه مي‌نويسند.
او افزود: فورد سه‌گانه‌اي دارد كه بيش‌تر به آن سه‌گانه شهرت دارد. «زندگي وحشي» رمان كوچكي است كه از اين نويسنده در دهه‌ي 90 منتشر شده و چون پيش‌تر در ايران از او تنها داستان كوتاه منتشر شده، اين اولين رمان اوست كه در ايران ترجمه و منتشر مي‌شود.
اين مترجم «زندگي وحشي» را كه از سوي نشر افراز منتظر دريافت مجوز نشر است، ماجراي از هم پاشيدن يك خانواده‌ خواند و گفت: اين از هم‌پاشيدگي به صورت تمثيلي با آتش‌سوزي جنگل همراه است.
بهمني همچنين از ترجمه‌ي رمان «مرگ مورگان» نوشته‌ي آن تايلر خبر داد و گفت: آن تايلر همسر تقي مدرسي، نويسنده‌ي ايراني، است كه پيش‌تر از او، كتابي با عنوان «وقتي بزرگ بوديم» را ترجمه كرده‌ام و «مرگ مورگان» دومين كار اوست كه در ايران منتشر مي‌شود.
او «مرگ مورگان» را درباره‌ي يك شياد دوست‌داشتني خواند و عنوان كرد: اين رمان ششصدصفحه‌يي شخصيت شيادي را روايت مي‌كند كه آن‌قدر دوست‌داشتني و معصوم است كه ما او را دوست داريم.
اين مترجم افزود: نويسنده اين رمان را بر اساس يك شخصيت واقعي نوشته و متعلق به دهه‌ي 80 است و يكي از دلايل شهرت آن تايلر، نگارش همين رمان است.
اين رمان مجوز نشر گرفته و قرار است توسط نشر يادشده به چاپ برسد.
بهمني در ادامه به ترجمه‌ي كتابي با عنوان «زندگي بن‌لادن‌ها» اشاره و خاطرنشان كرد: «زندگي بن‌لادن‌ها» زندگي خانواده‌ي بن‌لادن و آل ‌سعود را به صورت موازي بررسي مي‌كند و به اين مي‌پردازد كه بن‌لادن‌ها از كجا مي‌آيند و اسامه چگونه به وجود مي‌آيد.
او نويسنده‌ي اين رمان را يك خبرنگار آمريكايي با نام «استيو ‌كُل» معرفي كرد و گفت: ترجمه‌ي اين كتاب تمام شده؛ اما هنوز براي دريافت مجوز ارائه نشده است.
بهمني همچنين از ترجمه‌ي مجموعه‌ي داستاني با نام «قطار 3:10 يوما» خبر داد و گفت: بر اساس داستان‌هاي اين كتاب فيلم‌هايي چون «قطار 3:10 يوما» با بازي «راسل كرو» و «مرد» با بازي پل نيومن ساخته شده است.
او نويسنده‌ي اين مجموعه داستان را «المر لئو‌نارد»، نويسنده‌ي آمريكايي، خواند و گفت: اين نويسنده در وسترن‌نويسي تبحر دارد و تاكنون اثري از او در ايران ترجمه نشده است.
اين كتاب هنوز براي دريافت مجوز ارائه نشده و قرار است به همراه «زندگي بن‌لادن‌ها» توسط نشر ثالث به چاپ برسد.
اين مترجم همچنين از ترجمه‌ي نمايشنامه‌اي با عنوان «والپارايزو» خبر داد و گفت: اين نمايشنامه 80 _90صفحه‌يي نوشته‌ي دن دليلو است و به زودي توسط نشر افراز منتشر مي‌شود.
او سپس به ترجمه‌ي مجموعه‌ي داستان «تفاوت ميان زنان و مردان» اشاره و عنوان كرد: اين مجموعه از نويسنده‌اي آمريكايي است كه خودش مدرس داستان‌نويسي در دانشگاه است كه داستان‌ها را به سبك پست‌مدرن نوشته است. اين مجموعه 14 داستان را شامل مي‌شود كه كاملا جنبه‌ي تجربه‌گرايي دارد و نويسنده يا با لحن بازي مي‌كند يا با طرح و زبان. اتفاقات اين مجموعه‌ي كاملا تازه است و در واقع، از رئاليسم جادويي هم جلوتر است؛ زيرا در داستان‌هاي رئاليسم جادويي برخي چيز‌ها مشخص است؛ اما در اين داستان‌ها همه‌چيز حالت ساختار‌شكنانه دارد و نمي‌شود حدس زد در آن‌ها چه اتفاقي قرار است بيفتد.
بهمني با اشاره به يكي از داستان‌هاي اين مجموعه، گفت: يكي از داستان‌هاي اين مجموعه، داستان «شاخه‌گلي براي رز» ويليام فاكنر را از زاويه‌اي جديد نگاه مي‌كند و نويسنده اين داستان را به فاكنر تقديم كرده است.
«تفاوت ميان مردانه و زنان» و «والپارايزو» هم قرار است توسط نشر افراز منتشر شوند.

لینک خبر: ایسنا

یک نقد و یک ریویو برای کتاب پیانو

2011-01-19T12:20:00.000-08:00

سلام

نویسنده ی خوب جناب آقای علی چنگیزی عزیز محبت کرده و نقد زیبایی برای کتاب پیانو نوشته که دستشان درد نکند. برای خواندنش به این آدرس مراجعه کنید: http://www.madomeh.com/blog/1389/10/12/piano-changizi/

بعد یک ریویو زیبا هم سرکار خانم چنگیزی تو وبلاگ نام من، مخمل نوشتند که از ایشان هم بی نهایت سپاسگذارم. برای خواندن این مطلب هم می‌توانید به این آدرس مراجعه کنید: http://parisachangizy.blogfa.com/post-81.aspx

در ضمن خودم هم سخت نگران ترجمه‌ی رمان زندگی وحشی اثر ریچارد فورد هستم. بعد 9 ماه که کلی دست و پای بچه را بریدیم دوباره برای اصلاحات رفته. ظاهراً قرار نیست این یکی سالم به دنیا بیاد.

بعد هم دارم آماده رفتن می‌شوم.

تا بعد

خبر جدید این که ...

2010-12-29T23:22:00.000-08:00

بهمنی به مهر خبر داد:
قطار 3 و 10 دقیقه به یوما می‌آید/انتشار داستان خانواده بن‌لادن
کیهان بهمنی از انتشار 4 اثر جدید خود خبر داد که یکی از این آثار ترجمه کتاب "قطار 3 و 10 دقیقه به یوما" است.
کیهان بهمنی نویسنده و مترجم در گفتگو با خبرنگار مهر درباره آثار تازه اش گفت: 2 اثر با نامهای "قطار 3 و 10 دقیقه به یوما" و " بن لادن، داستان یک خانواده و ثروتش" برای چاپ به انتشارات ثالث سپرده شدند. مجموعه داستان " قطار 3 و 10 دقیقه به یوما" نوشته ارنست لئونارد است و بسیاری از داستان های این کتاب تا به حال به فیلم سینمایی تبدیل شده‌اند.

وی افزود: این کتاب حدود 12 داستان را دربر می‌گیرد و همگی در ژانر وسترن جا دارند. داستان های کتاب در میان طرفداران فیلمهای وسترن بسیار پرطرفدار هستند. "قطار 3 و 10 دقیقه به یوما" که دو اقتباس سینمایی از آن ساخته شده و " مرد" با بازی پل نیومن دو داستان از داستانهای کتاب هستند. این کتاب در حال حاضر در انتظار اخذ مجوز انتشار از ارشاد است.

بهمنی افزود: ترجمه کتاب "بن لادن، داستان یک خانواده و ثروتش" نیز به تازگی به اتمام رسیده است و مشغول ویراستاری آن هستم. این کتاب با رویکردی مستندگونه زندگی آل سعود و فرزندان لادن را مورد بررسی قرار داده است و به چگونگی شکل‌گیری حکومت سعودیها و امپراطوری ساختمان سازی لادنی‌ها در عربستان اشاره می‌کند.

این مترجم گفت: نویسنده این کتاب استیو کول است و برای هر جمله آن سند و مدرک ارائه داده است. به همین دلیل اعتبار حقایق بیان شده در کتاب بسیار بالاست و 60 صفحه از کتاب مربوط به اسنادی است که در دادگاههای آمریکا ارائه شده است. این نویسنده قبل از این نیز کتابهایی درباره جنگهای آمریکا در افغانستان و دیگر کشورها نوشته است.

وی گفت: 2 اثر دیگر نیز آماده چاپ دارم که نشر افراز آنها را منتشر خواهد کرد. یکی از این کتابها رمان 200 صفحه ای " زندگی وحشی" نوشته ریچارد فورد است که زمینه ای کاملا خانوداگی دارد و داستان آن در دهه های 60 و 70 می‌گذرد. در این کتاب، داستان خیانت یک مادر با آتش سوزی یک جنگل به صورت موازی پیش می‌رود و از هم پاشیدگی یک خانوداه را به خوبی نشان می‌دهد.

مترجم کتاب "درباره آلبر کامو" ادامه داد: ریچارد فورد از نویسندگانی است که به روابط خانوادگی در آمریکا انتقاد دارد و در این داستان نیز سعی دارد سست بودن بنیاد خانواده در آمریکا را نشان دهد. این کتاب آماده چاپ است و امیدواریم آن را به نمایشگاه بین المللی کتاب پیش رو برسانیم.

بهمنی گفت: کتاب دیگری که آماده چاپ دارم، ترجمه رمان " مرگ مورگان" نوشته آن تایلر است. آن تایلر همسر نویسنده ایرانی تقی مدرسی است که پیش از این کتاب " وقتی بزرگ بودیم" را از او ترجمه کرده ام. این کتاب حدود 600 صفحه است.

مترجم مجموعه داستان " زن دیوانه روی پل" در پایان گفت: محوریت موضوعی آثار تایلر بحران میانسالی است و این موضوع در آثار پیشین وی به خوبی محسوس است. جالب است که شخصیت داستان " مرگ مورگان" شباهت زیادی با قهرمان سریال "مرد هزار چهره" دارد. تایلر خود گفته است که شیادی را می‌شناخته و داستان را با الهام از شخصیت او خلق کرده است. در واقع شخصیت این داستان یک شیاد دوست داشتنی است.

لینک خبر:http://mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1216761

سیزیف: رویکرد یونگی به مساله بحران میانسالی

2010-10-26T04:41:00.000-07:00

سلام

این آخرین کار را هم تقدیم می کنم به همه دوستان و دانشجویان عزیزم. خانم ورنا کست روانشناس با استفاده از کهن الگوهای یونان و روم یک مساله ی روانشناختی را به بهترین شکل توضیح داده و از آن کارهایی است که باید به قول امبرتو اکو دو بار خوانده شود. البته باید یک چیزی را هم اعتراف کنم و از اعترافم خوشحالم. اولین بار با نام سیزیف در یکی از کلاس های دانشگاه آشنا شدم. استاد آن کلاس هم دکتر علی رضا جعفری (عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی) بود که الحق و الانصاف انسان دوست داشتنی و بزرگی بود. بعضی از استادها هستند که هر چقدر از بزرگی شان بگوییم کم است ...

كتاب «آمده بودي براي خداحافظي» ميترا صادقي نقد شد

2010-08-31T05:00:00.000-07:00

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب

نشست نقد و بررسي مجموعه‌ي داستان «آمده بودي براي خداحافظي» نوشته‌ي ميترا صادقي برگزار شد.

به گزارش بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در ابتداي جلسه، سيروس نفيسي مجموعه داستان «آمده بودي براي خداحافظي» را با رويکردي متفاوت از ديگر کتاب‌هاي نويسنده که عمدتاً در رابطه با جنگ و خاطرات جنگ و همچنين کودک و نوجوان نوشته شده‌اند، دانست.

او در ادامه‌ي اين نشست از نشست‌هاي ادبي نشر افراز به معرفي ساير کتاب‌هاي نويسنده پرداخت و آن‌ها را به اين شرح برشمرد: قصه‌هاي آسماني، داستان‌هاي كوتاه كوتاه (مجموعه داستان)، پستچي مهربان (داستان كودك)، گهواره سبز (داستان كودك)، صاحب شب‌هاي مين (مجموعه داستان)، پرنده‌هاي آبي مجنون (مجموعه داستان)، سفر مشرقي (سفرنامه حج)، مثل صداي پرنده (مجموعه داستان براي نوجوانان)، آفتاب مهرباني (داستان نوجوان)، ما هفتاد و دو نفر بوديم (مجموعه داستان) و بي من به بهشت نرو (مجموعه داستان).

پس از آن، صادقي داستان اول کتابش را که نام کتاب نيز از آن گرفته شده است، براي حاضران خواند و در ادامه، سيروس نفيسي به عنوان اولين منتقد نشست گفت: زبان داستان کار شده و پرداخت شده است و روال يکدستي دارد و از نقاط قوت مجموعه، زبان است؛ اما بحث اين‌جاست که آيا نويسنده توانسته به تشخص زباني برسد يا نه؟ بحث ديگر، زاويه ديد است که در داستان‌هاي اين مجموعه راوي‌ها عمدتاً زن هستند که به شکل اول‌شخص و يا سوم‌شخص محدود به ذهن زن ظهور يافته‌اند و فقط در دو داستان «آفتاب نبود» و «يکي از همين روزها» با راوي زن مواجه نيستيم؛ ولي محوريت داستان باز هم زنان است.

نفيسي در ادامه نبود قضاوت نويسنده و حتا راوي‌هاي اول‌شخص در داستان را نکته مثبت داستان‌ها ارزيابي کرد و درباره حضور زن در داستان‌ها افزود: در اين کتاب زنان به شکل‌هاي گوناگون (مادر، همسر، دختر، نويسنده، روستايي، شهري و...) حضور دارند؛ ولي از لحاظ رفتار و شخصيت چندان با يکديگر متفاوت نيستند و همگي در نهايت، تصويري عمومي از زناني دل‌شکسته و منفعل هستند که در حال و هوايي تلخ تنفس مي‌کنند و تنها در دو داستان «عشق توي فنجان قهوه» و «حرف تازه‌اي درباره عشق»، زن‌ها کمي مدرن‌تر هستند که در اين دو داستان هم انگار در نهايت نيروي قاهري جلو پيش‌روي بيش‌تر آن‌ها را مي‌گيرد.

او در انتها رويکرد داستان‌ها به مردها را واقع‌گرايانه خواند و نکته مثبت داستان‌ها را نبود اشاره انگشت اتهام به سوي مردان دانست و تنوع موجود در داستان‌ها را نيز چشم‌گير عنوان كرد؛ به طوري که علاوه بر مضوع اصلي که زنان هستند، به مقولاتي مانند مهاجرت، تبعات جنگ و مسائل سياسي - اجتماعي جامعه معاصر هم پرداخته مي‌شود.

پوريا فلاح در ادامه اين جلسه، زبان اثر را يکدست دانست و افزود: زبان يکدست است و خوب از کار درآمده؛ ولي به دليل استفاده زياد از ماضي بعيد کمي آزاردهنده شده است. همچنين در اين داستان‌ها حرکت باد تصاوير بسيار زيبايي را خلق کرده و در اکثر داستان‌ها اين‌گونه تصاوير وجود دارد.

نويسنده کتاب «کريسمس مبارک ماريا» به مثلث‌هاي شکل‌گرفته در داستان‌ها از جمله مثلث زن، بچه و مرد در داستان «سفر به تاريکي» اشاره کرد و آن را قدرتمند دانست.

او همچنين خست نويسنده در دادن اطلاعات، زير سؤال بردن روابط علت و معلولي، تلخ بودن جنگ و توجيه نكردن جنگ را از خصوصيات داستان‌هاي مجموعه برشمرد و در پايان افزود: داستان آخر مجموعه را نپسنديدم و به نظرم کمي شتابزده بود و شايد يکي دو داستان را بشود پيدا کرد که بهتر بود، در اين مجموعه نمي‌آمد. داستان‌ها اکثراً سرراست هستند و از تکنيک‌هاي پيچيده در آن‌ها استفاده نشده است و در اين مورد فقط داستان «حرف تازه‏اي براي عشق» کمي متفاوت و جديد است.

سپس حسين سناپور در توضيحاتي گفت: داستان‌ها را راحت و روان خواندم و به نظرم اين روان خواندن هم حسن است و هم از طرفي عيب؛ چراکه وقتي راحت مي‌خواني، يعني در داستان چيزي وجود ندارد که آدم را درگير کند و خواننده نبايد راحت بتواند به داستان بعدي برود. زبان داستان‌ها شسته و رفته است و در خدمت داستان و ماجراهاي خوبي هم دارند و صحنه‌پردازي‌ها هم خوب است.

نويسنده کتاب‌ «شمايل تاريک کاخ‌ها» اشکال کلي همه داستان‌ها را متکي به پايان بودن آن‌ها دانست و تصريح کرد: مثلاً در داستان «سفر به تاريکي» هيچ آشنايي‌اي با شخصيت‌ها به وجود نمي‌آيد و انگار داستان به‌ گونه‌اي نوشته شده که به اين برسيم آن‌ها بچه را انداختند و رفتند و ما با آدم‌ها درگير نمي‌شويم و تمرکز فقط بر گفتن ماجراست و چندان به عمق شخصيت‌ها نمي‌رود. و يا در داستان اول، داستان عشق، داستان حاشيه‌يي است و داستان اصلي برادرکشي است؛ ولي ما در داستان نمونه‌اي از برادري نمي‌بينيم که بعد برادرکشي را حس کنيم.

سناپور ادامه داد: داستان‌ها اکثرا پر از ماجراهستند و به همين دليل از لحاظ حجم مي‌توانستند بيش‌تر هم باشند؛ مثلاً داستان اول مي‌توانست 20 صفحه ادامه داشته باشد و يا در داستان دوم جاي ديالوگ خالي است و يا در داستان «سه‌شنبه‌ها کسي به قبرستان نمي‌آيد» وقتي تازه به اصل ماجرا مي‌رسيم، داستان تمام مي شود. داستان‌ها خيلي کوتاه‌اند. از طرف ديگر نسبت به ماجراها شخصيت‌ها بايد بهتر ساخته مي‌شدند و ديالوگ‌ها نيز بايد بيش‌تر بودند؛ ولي با اين حال در چيزهايي که گفته شده، داستان‌ها موفق‌اند.

مرتضي کربلايي‌لو - از ديگر نويسندگان حاضر در جلسه - گفت: خود کتاب مي‌تواند سمت و سوي نوسنده را نشان دهد. نويسنده تمام کلمات را از روي عمد و آگاهانه چيده و بايد نکته‌ها را پيدا کنيم و با اين رويکرد، داستان‌ها را تحليل کنيم. داستان‌ها خيلي فشرده‌اند و مکث ندارند، روايات پشت سر هم گفته مي‌شوند و زياده‌گويي در کار ديده نمي‌شود و اين موضوع هميشه هم بد نيست.

نويسنده کتاب «روباه و لحظه‌هاي عربي» با اشاره به استفاده از ماضي بعيد در داستان‌ها ادامه داد: در داستان اول، شروع داستان با ماضي ساده است و با ماضي بعيد تمام مي‌شود و در داستان سوم ماضي بعيد را تا پاراگراف آخر داريم. در داستان اول کنش در صحنه را نمي‌فهميم و اين‌که در زمان حال راوي در چه حالي است و دلمشغولي ما اين است که راوي در حال حاضر کجاست و در چه حالي است که دارد روايت مي‌کند. در داستان سوم کنش راوي در صحنه يادآوري چيزي است که در زمان ماضي بعيد اتفاق افتاده است. نويسنده با اين کار به راوي ابهام مي‌دهد و ابهام در لحظه حال روايت راوي، بدون مکث روايت کردن را جبران مي‌کند. و به نظر من مي‌شود داستان را با ماضي بعيد روايت کرد و تا آخر هم ماضي بعيد را نگه داشت و اين براي من جذاب بود.

همچنين فروغ کشاورز - از منتقدان حاضر در نشست - زبان داستان‌ها را پالوده و شسته و رفته خواند و آن‌ها را از جنبه طرح و مضمون و پرداخت‌ها از جمله خست در دادن اطلاعات و کوتاه نوشتن با رويکرد داستان‌هاي دهه 70 مقايسه کرد و سپس ادامه داد: بار دراماتيک داستان‌ها ابزارهاي آشنايي دارد و نگاه تازه و آشنايي‌زدايي در داستان‌ها رخ نداده و اگرچه پرداخت‌ها خوب بود؛ ولي بعضي جاها جزيي‌پردازي زيادي رخ داده و به نظر من، طرح داستان‌ها خوب است؛ ولي واکنش‌هاي انساني و روانشناختي جايش خالي است.

فرحناز عليزاده - منتقد ادبي - بار مطالبش را به سمت شخصيت‌هاي زن داستان‌ها برد و آن‌ها را مستأصل، منفعل و فاقد واکنش‌هاي عيني معرفي کرد و ادامه داد: در مورد زنان داستان که مدرن‌تر هستند، بهتر بود کنش بيروني‌تر داشته باشند و واکنش‌هاي بيش‌تري از خود نشان دهند. در داستان دوم که با يک شوک مواجه مي‌شويم، بهتر بود حس و حال زن بيش‌تر نشان داده مي‌شد تا شوک پاياني براي خواننده باورپذيرتر باشد.

سپس كيهان بهمني - مترجم و نويسنده - با اشاره به تأثيرگذاري داستان اول و دوم، تجربه ادبيات جنگ نويسنده را کمک‌رسان او در اين دو داستان دانست و تصريح كرد: در داستان اول (آمده بودي براي خداحافظي)، ما عملا چندصدايي داريم؛ صداي پاسدارها، صداي پيش‌مرگ‌هاي کرد و صداي زن‌هاي قرباني‌شده و اين موضوع بسيار براي من جذاب بود. در داستان دوم (سفر به تاريکي)، از تکنيک «ضد نقطه اوج» استفاده شده است.

اين مترجم ايجاز داستان‌ها را مفيد و آن را داراي معاني مخفي دانست که خواننده خود بايد معاني را درک کند.

بهمني در پايان تنها ايراد کتاب را سياه بودن تمام داستان‌هاي آن دانست و تأکيد کرد که داستان بايد کمي هم اميد بدهد.

محمدجواد جزيني - نويسنده و منتقد ادبيات داستاني - نيز گفت: اين مجموعه به نظر من يک مجموعه تجربي است و نويسنده از حوزه تجربه خويش خارج نشده است و بايد در آينده شاهد تغيير شگردها از سوي نويسنده باشيم؛ چرا که در اين‌جا فضاسازي‌ها و همچنين زبان خيلي تکرارشده به نظر مي‌رسد و به نظر من يک نوع کليشه از فضاسازي است.

در ادامه جلسه، مردعلي مرادي - از ديگر منتقدان و نويسندگان حاضر - موضوعات داستان‌ها را خوب دانست و افزود: نويسنده با اين‌که خانم است؛ ولي به مواضع فمينيستي نزديک نشده و به نظر من داستان‌ها فقط داستان زن نيست و مي‌تواند براي مردها هم اتفاق بيافتد و نويسنده نگاه انساني دارد.

او مشکل داستان‌ها را فراموش کردن آن‌ها پس از چندي از سوي خواننده دانست و در تشريح دلايلش گفت: مشکل اين‌جاست که نويسنده لب کلام را مي‌خواهد در دو خط داستان بگويد و چون رابطه آدم‌ها ساخته نمي‌شود؛ مثل داستان اول و يا داستان چهارم، داستان‌ها فراموش مي‌شوند و به نظر من داستان بايد ياد خواننده بماند.

يوسف انصاري - نويسنده و منتقد - هم در ادامه نشست، با اشاره به اين‌که ماجرا در اين کتاب سوار بر داستان است، گفت: بايد کمي از غلظت ماجراها گرفته مي‌شد تا بتوان با شخصيت‌هاي داستان همذات‌پنداري کرد و دليل اين‌که اين همذات‌پنداري رخ نمي‌دهد، به نظر من استفاده از ماضي بعيد است و بعد خاطراتي که در داستان‌ها وجود دارد و به دليل آن‌که فقط ماجرا وجود دارد و اين‌که داستان درباره شخصيت حرف نمي‌زند، داستان‌ها در خاطرمان نمي‌ماند. درواقع ما زماني داستاني را به خاطر مي‌سپاريم که به شخصيت‌هاي آن نزديک شويم.

در ادامه جلسه، پريا نفيسي، آرزو خمسه، فاطمه قدرتي و علي‌الله سليمي هم به بيان نظرات خود پرداختند و نقاط قوت و ضعف داستان‌ها را از منظر خود بيان کردند.

در انتهاي جلسه، ميترا صادقي - نويسنده کتاب - با تشکر از حاضران، درباره اين‌که چرا آن‌جايي که قصه بايد آغاز شود، تمام مي‌شود، گفت: شايد يک روند اجتماعي روي ذهن من اين‌قدر تأثير گذاشته که قصه‌هايم از جايي که بايد شروع شود، تمام مي‌شود و به نظر من اين روند اجتماعي مرا به اين‌جا که همان سکوت وحشتناک است، کشانده و باز به نظر من اين سکوت انگار دامن‌گير همه است. حالا چطور مي‌شود فکر کرد مي‌توان کاري انجام داد؛ در حالي که واقعاً نمي‌توانيم و من در داستان‌هايم نمي‌خواستم اميد واهي بدهم و به همين خاطر زن‌ها شايد منفعل به نظر برسند.

انتهاي پيام

نقدی بر "نوشیدن مه در باغ نارنج"

2010-08-15T13:51:00.000-07:00

نوشیدن مه در باغ نارنج

اگر روزی مرتضا کربلایی‌لو نوشتن را کنار بگذارد بی‌تردید باید به سراغ نقاشی برود. شک نکنید تابلوهای کربلایی‌لو هم به زیبایی نوشته‌هایش خواهد بود. نوشیدن مه در باغ نارنج شما را به تماشای یکی از همین تابلوهای زیبا می‌برد.

ایستگاهی آرام و زیبا در نقطه‌ای نامعلوم. کریم در ایستگاه از قطار پیاده می‌شود. از خلال صحبت‌های او با پیرمرد سوزنبان بازنشسته درمی‌یابیم که راهیِ خانه‌ی روحانی صاحبدلی به‌نام حاج‌آقا علیاری است. کریم سوار بر دوچرخه به همراه پیرمرد راهی ته‌ِ روستا و باغ نارنج می‌شود و ...

نویسنده از اولین خطوط داستان خواننده را با خود به تماشای یک تابلوی زیبا می‌برد. تابلویی که کربلایی‌لو با دقت و حوصله‌ی کافی ایماژهای بصری، آوایی و ... را در کنار هم قرار می‌دهد تا خواننده‌ی خسته و دل‌زده از زندگی پرهیاهوی شهری را به سفری در عالم خواب و خیال ببرد. نویسنده با وسواسی مثال‌زدنی برای ارائه‌ی تصاویر ذهنی خود از ایماژهای متعدد کمک گرفته است. تصاویر ارائه شده در کتاب غالباً از نوع و جنسی هستند که خواننده‌ی ایرانی برای درک حسی این تصاویر چندان به زحمت نمی‌افتد و با بازگشتی حسی به گذشته، هر یک از خوانندگان تجربیات مشابهی را در پس‌زمینه‌ی ذهن خود می‌یابند. به عبارت دیگر مرتضا کربلایی‌لو با ترفندی آگاهانه به توصیه‌ی منتقدان بزرگ ادبی همچون ریچاردز و پرینس عمل کرده و برای ارائه‌ی تصاویر ذهنی خود از صرف تعریف فراتر رفته و به خواننده‌ی خود این امکان را می‌دهد که این تصاویر را به‌مثابه‌ تجربیاتی آشنا درک و لمس کنند.

نوشیدن مه در باغ نارنج رمان کوتاهی (novelette) است که قصد ندارد با کنش‌های شدید عاطفی ذهن خواننده را مشوش کند. طرح داستان ساده و بدون پیچیدگی است. نویسنده برای موضوع به سراغ یکی از قدیمی‌ترین کهن‌الگوهای بشر – یا شاید بتوان گفت مهمترین کهن‌الگو – رفته است: تفرد (individuation). حرکت از نقطه الف و رسیدن به نقطه ب. و آنچه در این مسیر عاید کریم، قهرمان داستان، می‌شود بلوغ فکر و کشف و شهود است که در واپسین صفحات داستان این بلوغ به‌آرامی سایر کنش‌های داستان به خواننده ثابت می‌شود.

کربلایی‌لو با فلسفه نیز بدون شک آشنا است. نیازی نیست در رزومه‌ی تحصیلی نویسنده کارشناسی‌ارشد فلسفه را ببینیم. در نوشیدن مه در باغ نارنج رگه‌هایی از معرفت‌شناسی، هستی‌شناسی و حتی نشانه‌شناسی اِکویی نیز به خوبی قابل مشاهده است:

... اگر هم کسی کتابی می‌نویسد می‌خواهد بگوید چرا به کلمات هستی نگاه نمی‌اندازید بخوانید. ما الان درون این کلمه‌ی کوشکی نشستیم که به لطف کریم‌جان در [حال] گرم شدن است. اطرافمان دورتادور با کلمات سبز رنگ پوشیده شده. شما یک کلمه، من یک کلمه. غیر از این است؟ (ص 79)

کریم مجبور نیست همچون مساح کا، (k) شخصیت داستان رمان قصر کافکا، تا به انتهای داستان به دنبال یافتن راهی به قصرِ حقیقت باشد. هدف مساحِ کافکا دیدار با کس یا کسانی است که او را استخدام کرده‌اند اما تا به آخر داستان فاصله‌ی او با واقعیت حفظ می‌شود و کافکا او را در همان حال سرگشتگی رها می‌کند. قرار نیست مساح کافکا هیچ‌گاه راهی به درون قصر بیابد چون در عالم واقع نیز قرار نیست انسان به دیدار ذات حق نائل شود. اما نویسنده‌ی نوشیدن مه در باغ نارنج کریم را در سرگشتگی رها نمی‌کند. حداقل می‌توان گفت ظاهراً کریم یک پله از نردبان معرفت بالا می‌رود.

از دیدگاه روش‌های نقد درون‌کاو (Intrinsic) و صورت‌گرا داستان نوشیدن مه در باغ نارنج نمونه‌ی خوبی است از قطعه‌ای ادبی که فارغ از عناصر بیرونی قابل نقد است. تمام آنچه برای نقد این اثر مورد نیاز است در دل متن قرار دارد. برای درک و تاویل این متن نه به دانستن جو اجتماعی‌ و فضای سیاسی پیرامون نویسنده نیاز است و نه به در نظر گرفتن طیف مخاطب اثر. باغ نارنج اثری قائم به ذات و مستقل است.

طرح نقائص رمان نوشیدن مه در باغ نارنج – که پیش‌تر در جلسه‌ای با حضور نویسنده به تفصیل مطرح شد – چیزی از زیبایی‌های رمان را کم نمی‌کند. نویسنده‌ی مفید آقا به خوبی واقف است که حتی اسطوره‌های عالم ادبیات همچون ارنست همینگوی نیز در پس سال‌ها تلاش و خلق آثار بزرگی همچون خورشید همچنان می‌درخشد و وداع با اسلحه، ناگهان در میانه‌ی مسیر خود آثاری ضعیف‌تر همچون گذر از رودخانه و به سوی جنگل و یا باغ عدن را ارائه می‌دهند. اما همان‌طور که یک رمان ضعیف (البته به زعم تعدادی اندک از منتقدان) مانع از این نمی‌شود که همینگوی پیرمرد و دریا را خلق کند، از نویسنده‌ی مفید آقا نیز انتظار می‌رود بدون دلسردی و با تلاشی دو چندان بار دیگر خوانندگان مشتاق خود را شگفت‌زده کند.

کلام آخر. مرتضا کربلایی‌لو راهی را آغاز کرده که به قول رابرت فراست، در شعر «راهی که طی نشد» کمتر کسی آن را پیموده است. راهی با علف‌های بلند که خبر از عبور تعدادی انگشت‌شمار مسافر می‌دهد. راهی که پیچ می‌خورد و در پشت بوته‌ها از نظر مخفی می‌شود و نمی‌توان عاقبت رفتنِ در آن را پیش‌بینی کرد. نمی‌دانم در پشت آن پیچ چه چیزی در انتظار او است. نمی‌دانم اگر روزی بعد از ده یا بیست سال کربلایی‌لو با حسرت به گذشته بنگرد آرزو کند که ای کاش راه دوم را می‌پیمود. اما در یک نکته تردیدی ندارم. کربلایی‌لو پس از گذر از پیچ‌و‌خم‌های متعدد نویسنده‌ای کارکشته با نثری زیبا خواهد شد.
منتشر شده در روزنامه شرق شنبه ۲۳ مرداد

«مزار در همین حوالی» نوشته ی کاوه فولادی نسب نقد شد

2010-08-15T13:41:00.000-07:00

جلسه نقد مجموعه داستان «مزار در همین حوالی» نوشته کاوه فولادی نسب برگزار شد.
در دومین نشست از سلسله نشست های نقد افراز كه روز گذشته (دوشنبه، ۳۱ خردادماه) برپا شد، ابتدا یوسف انصاری - مجری جلسه - از فولادی نسب خواست داستان بخواند كه این نویسنده داستان کوتاه «دریچه ها»، نخستین داستان مجموعه اش، را برای حاضران خواند.
در ادامه، قباد آذرآیین صحبت خود را درباره «مزار در همین حوالی» با تقسیم بندی داستان ها به چهار گروه آغاز کرد و این چهار گروه را چنین برشمرد: داستان های موقعیت و حادثه محور، داستان های نوستالژیک، داستان های محض و داستان های با محوریت جنگ و تبعات آن.
این داستان نویس در ادامه با اشاره به تک تک داستان های مجموعه، به بیان نقاط قوت و ضعف آن ها پرداخت. از جمله نقاط قوتی که آذرآیین مطرح کرد، به استفاده مناسب از فلاش بک، موفقیت در انتقال احساس و توجه به روایت می توان اشاره كرد.
او همچنین زاویه دید برخی از داستان های مجموعه را مناسب آن ها ندانست و در پایان گفت:وقتی شروع به خواندن کتاب کردم، شناسنامه کتاب را نگاه نکردم. بعد از خواندن کتاب که شناسنامه را دیدم و سن و سال نویسنده را فهمیدم، با خودم گفتم باید به او تبریک گفت.
آذرآیین بهترین داستان مجموعه را داستان «بوی سوپ روی پیاده رو» دانست.
کیهان بهمنی نیز صحبت خود را با اشاره به این موضوع آغاز کرد که مجموعه داستان «مزار در همین حوالی» از معدود آثاری است که خواننده وقتی شروع به خواندنش می کند، دلش می خواهد تا پایان آن را بخواند.
این مترجم سادگی داستان ها و دوری نویسنده از ژست های باب روز را از نقاط قوت این مجموعه ارزیابی کرد.
بهمنی در ادامه با اشاره به حضور پلات در داستان های این مجموعه، خصلت داستان گویی را از بارزترین ویژگی های آن برشمرد.
او با اشاره به نثر آثار همینگوی و استفاده او از جملات کوتاه برای بالا بردن ضرباهنگ داستان، مجموعه داستان «مزار در همین حوالی» را هم واجد همین ویژگی برشمرد.
این مترجم سپس با تأکید بر عنصر شخصیت پردازی در داستان، به این موضوع اشاره کرد که در هرکدام از داستان های این مجموعه که تعداد شخصیت ها کم است، نویسنده به خوبی از عهده شخصیت پردازی برآمده؛ اما هرچه تعداد شخصیت ها در داستان ها بیش تر می شود، شخصیت پردازی شان هم ضعیف تر می شود.
بهمنی بهترین داستان های مجموعه را «دریچه ها» و «تلألو» دانست.
پس از پایان صحبت های منتقدان، به پیشنهاد مجری جلسه، میهمانان و حاضران نیز به بیان نظرات خود پرداختند.

درآمدی کوتاه بر سینمای مستند منتشر شد

2010-06-08T09:05:00.000-07:00

"درآمدی کوتاه بر فیلم مستند" روانه بازار شد.

کیهان بهمنی مترجم "کتاب درآمدی کوتاه بر فیلم مستند" در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری سینمای ایران گفت: شخصا به فیلم مستند علاقه مند بودم به همین خاطر کتابی از "پاتریشیا افدرهاید" یکی از منتقدان معروف فیلم مستند به فارسی ترجمه کردم که پس از یک سال مجوز گرفت و به چاپ رسید.وی افزود: این کتاب علاوه بر تأمین نیازهای دانشجویان این رشته، برای مخاطب عام نیز بسیار مفید است زیرا به آنها کمک می کند معیارهای مناسب برای انتخاب فیلم مستند را بشناسند و به طور مفصل با خط سیر انتخاب سوژه و روند ساخت این نوع سینمایی آشنا شوند.بهمنی تصریح کرد: یکی از نکات قابل توجه در این کتاب این است که سینمای مستند را به ژانرهای مختلف تقسیم کرده و نمونه های برجسته هر ژانر را نیز معرفی کرده است. همچنین دسته بندی دیگری در کتاب وجود دارد که کاملا تاریخی است و فیلم های شاخص برهه های زمانی مختلف را فهرست کرده است.این مترجم در پایان گفت: در انتهای کتاب فهرستی از صد فیلم مستند که باید دید تهیه شده که بیشتر آنها از اینترنت قابل دانلود هستند.کتاب درآمدی بر فیلم مستند نوشته "پاتریشیا افدرهاید" با ترجمه کیهان بهمنی، از سوی نشر افراز روانه بازار شده است.

لینک خبرhttp://cinemapress.ir/NSite/FullStory/News/?Id=4015
انتهای خبر / خبرگزاری سینمای ایران/ کد خبر 4015

سینمای مستند

2010-06-01T03:53:00.001-07:00

این هم کار آخرم برای دوستانی که علاقه مند به سینمای مستند هستند.

درآمدی بر سینمای مستند چاپ شد

2010-05-19T04:00:00.000-07:00

در قالب يك كتاب

«فيلم مستند» بررسي شد

28 ارديبهشت 1389 ساعت 11:05

كتاب «در آمدي كوتاه بر فيلم مستند» نوشته پاتريشيا اوفدرهايد با ترجمه كيهان بهمني منتشر شد.\
به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، بهمني درباره اين كتاب گفت: جامعيت و نوع برخوردي كه نويسنده با ژانرهاي مختلف در نظر گرفته از ويژگي‌هاي مهم اين اثر است. وي ادامه داد: ترتيب اين كتاب به گونه‌اي است كه ابتدا نمايي كلي از مباحث اصلي ارايه مي‌دهد و در ادامه به بحث درباره زيرگونه‌هاي فيلم مستند مي‌پردازد. بهمني افزود: سعي شده به زيرگونه‌هايي اشاره شود كه مفاهيمي چون حمايت، بي‌طرفي و جانب‌داري را در خود دارند، چرا كه اين سه مفهوم همواره در حاشيه فيلم‌هاي مستند وجود داشته‌اند. مولف طي نوشتاري اين كتاب را نه تنها تحقيق و پژوهش از انواع مختلف فيلم‌هاي مستند بلكه تجربه چهل ساله خود در مقام فيلم‌ساز دانسته و تاكيد مي‌كند، اين مطالب منعكس كننده علايق شخصي و اطلاعات من است. فيلم‌سازي مستند در آخرين سال‌هاي قرن نوزدهم همزمان با ساخت نخستين فيلم‌ها آغاز شد و داراي سبك‌هاي مختلفي است. كتاب «در آمدي كوتاه بر فيلم مستند» نوشته پاتريشيا اوفدرهايد با ترجمه كيهان بهمني در شمارگان 1100 نسخه و با قيمت 5200 تومان از سوي انتشارات افراز به فروش مي‌رسد.

لینک خبر: http://www.ibna.ir/vdci5qaq.t1a352bcct.txt

اعلام برائت ...

2010-05-19T03:46:00.000-07:00

نمایشگاه کتاب تهران پر رونقتر از فرانکفورت

نمایشگاه کتاب تهران در مقایسه با دیگر نمایشگاههای کتاب دنیا با استقبال چشمگیرتری روبرو است.
کیهان بهمنی، مدرس ادبیات، مترجم زبان انگلیسی گفت: بزرگترین و مهمترین نمایشگاههای کتاب دنیا علی رغم تمام امکانات و تجهیزات هرگز نتوانسته اند به اندازه نمایشگاه بین المللی کتاب تهران بازدیدکننده داشته باشد.
این مترجم افزود: رونق نمایشگاه کتاب نشان میدهد مردم ایران مشتاق به مطالعه هستند.بهمنی با اشاره به این که ترجمه متون ادبی از زبان فارسی به زبان های دیگر زحمت و زمان بیشتری نیاز دارد، یادآور شد: با حمایت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از مترجمان، آنان تمایل بیشتری به ترجمه آثار فارسی به زبان های دیگر و ترویج و تبلیغ آثار مکتوب ایران در جهان پیدا می کنند.

لینک خبر: http://www.hayat.ir/?page=showbody_news&row_id=66950

حالا قصه چی بود. تو نمایشگاه دوست عزیز خبرنگاری از من پرسید فلانی نظرت درباره ی نمایشگاه چیه؟ من هم که دو ساعت دنبال جای پارک تو کوچه پس کوچه های عباس آباد و آپادانا و غیره گشته بودم و آخرش مجبور شده بودم تو بیهقی پارک کنم بعد 1 ساعت پیاده بیام تا به نمایشگاه برسم و گرمم بود و تشنه ام بود و سروصدا کلافه ام کرده بود .... برگشتم نظرم را گفتم. دوست خبرنگار گفت که اگر اینها را بنویسم که اجازه ی چاپ نمی دهند یک چیزی بگو که درباره ی خوبی نمایشگاه باشد. من هم گفتم والله با این امکانات باید ممنون مردم بود که باز می آیند و کتاب می خرند چون مثلاً تو نمایشگاه کوالالامپور که امکاناتش صد برابر اینجا بود مردم کمی برای بازدید آمده بودند. خوب دوست ما هم خبر را یک کمی !!!!!!!! عوض کرده. ولی بدی اش اینجا است که من تا حالا پایم رو فرانکفورت نگذاشتم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بگذریم. تو ایران نباید اصلاً به اخبار توجه کرد.

جهت اطلاع دوستان

2010-05-05T03:53:00.000-07:00

این هم جهت اطلاع دوستان عزیزی که سراغ کلاس آزاد می گرفتند
برای اطلاعات بیشتر: http://www.afrazbook.com/

بعضی ها یک کاری می کنند آدم بره نویسنده بشه

2010-05-03T10:39:00.000-07:00

ببینید اگر فردا نشستم کتاب نوشتم نگید چرا

يك نويسنده:
كتاب هاي خارجي نمايشگاه بايد به روز شود
بخش غرفه‌هاي خارجي نمايشگاه بين‌المللي بايد كتاب هاي تخصصي را هم سطح با اطلاعات هر رشته به روز كند.
كيهان بهمني، نويسنده در گفتگو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران با بيان اين مطلب خاطرنشان كرد: يكي از مهمترين وظايف متوليان فرهنگي، نمايشگاه بين‌المللي به روز رساني كتاب هاي غرفه‌هاي خارجي است ، تا در هر رشته به صورت تخصصي كتاب هايي متناسب با اطلاعات روز دنيا عرصه شود.وي افزود: علاوه بر آن ، تنوع كتاب هاي خارجي در نمايشگاه بسيار كم است به طوري كه مخاطبان انگيزه‌اي براي خريد كتاب ندارند ؛ زيرا دانشجويان و استادان كه بيشترين مخاطبان غرفه‌هاي خارجي هستند مشابه آن كتاب ‌ها را به راحتي به صورت ترجمه شده از كتاب فروشي‌هاي دانشگاه خريداري كرده و تمايلي براي خريد كتاب هاي تخصصي در نمايشگاه كتاب ندارند.بهمني ادامه داد: معضل ديگر نمايشگاه كتاب هزينه بالاي خريد كتاب هاي خارجي است به طوري كه دانشجويان از خريد كتاب با هرينه‌ بالا سرباز مي‌زنند، زيرا مي‌توانند مشابه فارسی آن را با هزينه كمتر از كتاب فروشي خريداري كنند.بهمني اظهار داشت: در مقايسه با نمايشگاه كتاب كشورهاي خارجي مالزي، كتاب هاي نمايشگاه ايران تنوع بسيار كمي دارد؛ در نمايشگاه مالزي كتاب ها با هزينه كمتري نسبت به كتاب فروشي‌هاي شهر ارائه مي‌شود.وي تصريح كرد: متوليان فرهنگي مي‌توانند پرداخت كمك هزينه يا بن خريد كتاب زمينه تهيه كتاب را براي دانشجويان فراهم سازند در آن صورت مي‌توانيم فرهنگ كتابخواني را در جامعه افزايش دهيم./گ

لینک خبرhttp://www.yjc.ir/News/NewsDesc.aspx?newsid=301932

پیانو

2010-04-19T00:54:00.000-07:00

سلام

هنوز نفسی می آید و می رود. کار جدیدم از اشنوز فرانسوی را روانه ی چاپ کردم. کارش را دوست داشتم. ماجرای جالبی است که شاید هر کدام از ما آرزو داشته باشیم بخشهایی از آن برای ما هم تکرار بشود. انشالله خوشتان بیاد. مطابق معمول نشر افراز زحمت چاپش را کشیده و اگر اشکالی در ترجمه اش دیدید ممنون می شوم من را از راهنمایی های مفیدتان بی نصیب نگذارید.

تا بعد

مجموعه‌ي داستان «زن ديوانه روي پل» نقد شد

2010-03-02T07:09:00.000-08:00

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران

سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب
مجموعه‌ي داستان کوتاه «زن ديوانه روي پل» نوشته‌ي سو تونگ - نويسنده‌ي چيني - با ترجمه‌ي كيهان بهمني روز چهارشنبه (28 بهمن‌ماه) در باشگاه دانشجويان دانشگاه تهران نقد شد.
به گزارش بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در اين نشست كه بيستمين جلسه از سلسله نشست‌هاي فرهنگ، ادبيات و هنر باشگاه دانشجويان بود، شيوا مقانلو گفت: تصويري که يک خواننده‌ي بين‌المللي از نويسنده‌ي چيني دارد، بيش‌تر بر خبرهاي اينترنتي متکي است. چين هم سال‌ها کشور بسته‌اي بوده و اخبار و رسانه‌ها تصوير خيلي سفيد و شفافي از جامعه‌ي فرهنگي چين ارائه نداده‌اند و اين تصوير تا دهه‌هاي پاياني قرن بيستم، تصوير نسبتا تاريکي است؛ بنابراين يک خواننده‌ي غيرچيني يعني يک خواننده‌ي بين‌المللي مثل ما حتماً با افق انتظاراتي فراتر از صرف ادبيات به سراغ اين کتاب مي‌رود؛ يعني خوانندگان با پيش‌فرض‌هايي غير از ادبيات به سراغ اين کتاب مي‌روند.
او در ادامه افزود: از يک طرف، مي‌دانيم چين کشوري است که به خاطر جامعه‌ي کمونيستي‌اش سانسورهايي را تجربه کرده است. از يک طرف، کم‌تر مي‌دانيم که در زندگي روزمره‌ي افراد چه مي‌گذشته است.
مقانلو سپس عنوان كرد: کتاب خانم پرل واک با اين‌که يک نويسنده‌ي غربي بوده، دوران گذار چين را به خوبي به تصوير کشيده است. سقوط پادشاهي و انقلابي را که در حال رخ دادن است، به خوبي در بين مردم نشان مي‌دهد و اين‌ را که آن‌ها در حال رد يکي و پذيرفتن ديگري هستند، به خوبي به تصوير کشيده است. ولي اين تصويرسازي بهتر را سوتونگ به مدد پيشرفت در سينماي چين كامل‌تر مي‌کند. نسل پنجم سينماي چين بسيار فاخرساز بودند. يک کارگردان بسيار نام‌دار به نام جان گيمو با کارش به نام «برافراشتن فانوس سرخ» جايزه‌هاي بسيار متعددي دريافت کرد و حتا برنده‌ي اسکار بهترين فيلم خارجي شد، كه اين فيلم اقتباسي از كتاب سوتونگ بوده است. فيلم مذکور باعث بيش‌تر شناخته شدن اين کتاب شد. البته اصل آن كتابي به نام «همسران و صيغه‌ها» بود متشکل از سه داستان کوتاه که يکي از آن‌ها در برگردان انگليسي، «برافراشتن فانوس سرخ» نام گرفته است. جالب اين‌جاست که اين کتاب با ساخته شدن فيلم آن به رشد صنعت چين هم کمک کرد.
کيهان بهمني سخنران دوم نشست هم در سخناني گفت: شايد اولين نکته‌اي که پس از خواندن مجموعه‌ي «داستان زن ديوانه بر روي پل» به ذهن خواننده متبادر شود، لحن شکوه‌آميز نويسنده در بيان شکوه از دست‌رفته‌ي امپراتوري بزرگ چين و در پي آن، ظهور نسلي است که با پشت پا زدن به اخلاقيات، هر روز بيش از پيش در مغاک گناه و فساد فرو مي‌رود. چنان‌چه با چنين ديدگاهي به بررسي اين کتاب بپردازيم، در گام نخست مي‌توانيم اين اثر را در زمره‌ي داستان‌هاي شکوه‌گونه (Jeremiad Story) بدانيم. در اين نوع داستان که بر اساس کهن‌الگوي توراتي ارمياي نبي (Jeremiah) نام‌گذاري شده است، راوي و يا نويسنده از گناهاني که بشر مرتکب مي‌شود و سپس به واسطه‌ي خطاهاي خود مورد قهر و غضب خداوند قرار مي‌گيرد، به عنوان عنصر محوري اثر خود بهره مي‌گيرد. در اکثر داستان‌هاي اين مجموعه خواننده به راحتي مي‌تواند عناصري را که دال بر گناهان بشري است و متعاقباً پيامدهاي اين اشتباهات را بيايد (تخريب خانه‌هاي قديمي در داستان «ماه مه در خانه» به سوگواري ارمياي نبي در نابودي اورشليم و نابودي معبد مقدس بي‌شباهت نيست).
اين مترجم افزود: يکي از مهم‌ترين اين عناصر که به عنوان عنصري تکرارشونده (Motif) در اکثر داستان‌ها به چشم مي‌خورد، مسأله‌ي اختلاف طبقاتي و در نتيجه ايجاد طبقات حاکم (Dominant) و زيردست (Subordinate) است. همين عنصر به نحوي قابل ‌توجه ربطي منطقي و ارتباطي بينامتني را در ميان داستان‌هاي اين مجموعه به وجود مي‌آورد. توجه به عنصر تفکر غالب طبقه‌ي بورژوا (بويژه در داستان‌هاي «شام خصوصي» و «رقص غم‌انگيز») بار ديگر خواننده را به سوي تفکر در باب مسأله‌ي قدرت سوق مي‌دهد و اين نقطه‌ي شروعي است که منتقديني همچون استفن گرين‌بلات از آن براي ورود به عرصه‌ي نقد نو تاريخي بهره برده‌اند. در ديدگاه نقد نو تاريخي، متن به عنوان ابزاري براي بررسي تاريخ مورد استفاده قرار مي‌گيرد و تاريخ نيز به نوبه‌ي خود پيش‌زمينه‌ي خلق اثر درنظر گرفته مي‌شود. به عبارتي ساده‌تر، در نقد نو تاريخي، تاريخي بودن متن و متنيت تاريخ هر دو به صورت هم‌زمان مورد نظر منتقد قرار مي‌گيرند. نقد نو تاريخي از توجه يک‌سويه به شرايط تاريخي به عنوان عامل شکل‌دهنده‌ي اثر - نظر منتقدين تاريخي گذشته - به دليل عدم بي‌طرفي مورخين خودداري کرده و در عوض با بررسي گفتمان‌هاي مختلف از جمله زبان، جامعه‌شناسي، سياست و غيره به بازنويسي تاريخ مي‌پردازد. در اين نوع نقد، تفکرات اومانيستي در باب استقلال فکري نويسنده نيز به چالش کشيده مي‌شود و خالق اثر خود به عنوان عنصري که تحت‌ تأثير هژموني حاکم زمان قرار دارد، مورد بررسي قرار مي‌گيرد.
بهمني همچنين عنوان كرد: خوانش و تأويل مجموعه‌ي «زن ديوانه روي پل»، خواننده را با نمادهايي (Representations) آشنا مي‌کند که مانند قطعات پازل در صورت قرار گرفتن در کنار يکديگر، کليتي را به دست مي‌دهند که همانا تاريخ دوره‌ي خاصي از چين است؛ دوره‌اي که پس از فروپاشي امپراتوري‌هاي گذشته اکنون با تفکر سراب‌گونه‌ي برابري ميان طبقات مختلف به بن‌بست اخلاقيات رسيده است. سو تونگ - برنده‌ي بوکر آسيا - به زيبايي و با هنرمندي ضمن مذمت تفکرات و تعاملات عامه‌ي مردم چين مدرن سوگ‌نامه‌ي زيبايي را در رثاي ارزش‌هاي از دست‌رفته به خوانندگان ارائه مي‌دهد.

منبع: ایسنا

چهل و پنج هزار سال تاریخ تمدن

2009-12-08T13:31:00.000-08:00

خوب بالاخره بعد از مدتی برگشتم به کشور خودم. چقدر خوشحالم. از میان آدمهایی که قدمت تمدنشان فقط صد و اندی ساله برگشتم به آغوش ملتی با تمدنی چهار میلیون ساله. شاید هم شش یا هشت. چند روز پیش یک تاکسی دربست گرفتم تا جایی بروم. راننده که مردی با موی سپید بود حسابی سر حالم آورد. یعنی ثابت کرد این که می‌گویند تمدن ایرانی دوازده میلیون سال!!!!! تاریخ داره چیزی نیست که گوینده (به قول مرحوم هدایت) از تو خشتکش درآورده باشه. آی این پیرمرد شیرین زبون بود. آی از صحبتهای شیرینش لذت بردم. اصلاً کوهی از تجربه بود. موضوع را از سیگاری که دستش بود شروع کرد. بعد گفت که الان تریاک خوب گیر نمی‌آید. بعد رفت سراغ این که خانم هم خانمهاي قدیمی که یک مرامی داشتند و امروزی ها فقط چند تا نوجوان شانزده هفده ساله هستند. درد سرتون ندم. این پیرمرد سپیدموی دنیا دیده مثل پیر غیب دان یک ضرب برام حرف زد و باور کنید در طول چهل دقیقه مسیر از ناحیه کمر بالا نیومد. هر چی ما سعی کردیم بحث رو سیاسی کنیم یا لااقل راجع به مشکل گرونی و این جور چیزها صحبت کنیم فایده نداشت. پیرمرد شیرین سخن داشت دونه دونه تجربیات گذشته‌اش رو برام تعریف می‌کرد.

ما و راننده تاکسی ها

2009-11-01T02:02:00.000-08:00

ما و راننده تاکسی‌ها

نمایشنامه در پنج پرده

شخصیت‌ها:
ما
راننده‌های تاکسی

پرده اول
کنار خیابان. من وایستادم دور از جونتون مثل ... دارم عرق می‌ریزم. یک تاکسی قرمز و سفید جلوی پام می‌ایستد.

---: سلام می‌خواهم بروم ...
راننده: می‌شه 20 رینگیت
---: (به فارسی) تف به گور پدرت.
راننده: چی گفتی؟
---: هیچی گفتم شما راننده تاکسی‌ها چرا از تاکسی‌متر استفاده نمی‌کنید؟
راننده: ایرانی هستی؟
---: آره.
راننده: تو کشور خودتون از تاکسی‌متر استفاده می‌کنند؟
---: آره.
راننده: ولی یکی از هموطن‌هات مسافر ثابت منه. می‌گفت تو ایران اصلاً از این خبرها نیست.
---: (دوباره به فارسی) پس تف به گور پدرش که زودتر آبرومون رو برده.
×××××××××××××

پرده دوم
باز هم کنار خیابان. اما یک خیابان دیگر. طبق معمول از پنج ستون بدن عرق سرازیر است و تمام لباس‌ها به بدن چسبیده. یک تاکسی زرد جلویم می‌زند روی ترمز.
---: سلام می‌خواهم بروم ...
(برای گفتمان درباره‌ی کرایه پیاده شد و یک فصل کتک‌کاری کردیم و بعد سوار شدم)
راننده: ایرانی هستی؟
---: آره.
راننده: چرا این قدر دانشجوی ایرانی اینجا زیاده؟ مگر تو کشور خودتون دانشگاه ندارید؟
---: (اول کلی عرق شرم. بعد به فارسی) برای شما که بد نشده.
راننده: چی گفتی؟
---: هیچی. رشته‌ی من تو کشورمون نیست.
راننده: چی می‌خونی.
---: (فکرش رو نکرده بودم) ادبیات مالایی.
راننده: پس بلدی مالایی حرف بزنی؟
---: نه ادبیات مالایی که به زبان انگلیسی نوشته شده.
راننده: ولی ایرانی‌ها اینجا تو همه‌ی رشته‌ها درس می‌خونند. هاهاها...
(یادم افتاد چقدر من مسئولان مملکتم رو دوست دارم که دارم اینجا درس می‌خونم. شروع کردم زیر لب برای سلامتی همه‌شان ذکر گفتن.)
××××××××××××

پرده سوم
ببخشید باز هم کنار خیابان. اصولاً تاکسی را کنار خیابان می‌گیرند. عین یک آبحوضی تمام هیکلم خیس. یک تاکسی بنفش جلوی پام ترمز می‌کند.
---: سلام می‌خواهم بروم ...
راننده: 40 رینگیت
---: (یک چیزهایی رو به فارسی درباره‌ی افراد مونث خانواده‌اش می‌گویم.)
راننده: چی گفتی؟
---: هیچی گفتم من همیشه این مسیر را 20 رینگیت می‌دادم.
راننده: کجایی هستی؟
---: ایرانی؟
راننده: ایرانی خوب. ایرانی خوب. مرگ بر آمریکا. آمریکا دشمن.
(هر چی فکر کردم لعنتی کلمه‌ی پفیوز یادم نمی‌آمد به انگلیسی چی‌ می‌شد.)
---: پس چرا پرچم و سبک زندگی شما مثل آمریکایی‌ها است؟
راننده: نه. آمریکا دشمن. ایرانی برادر.
(احساس کردم با این حرفش سه دور دور کهریزک طوافم داد.)
×××××××××××

پرده چهارم
مسلم که صحنه باز هم کنار خیابان. انتظار ندارید که طبقه چهاردهم برج‌های دوقلو منتظر تاکسی باشم. طبق معمول از تک تک منافذ روی پوستم شلنگ باغچه انداختند بیرون. یک تاکسی سبز جلوی پام ترمز کرد.
---: سلام می‌خواهم بروم ...
راننده: 30 رینگیت
---: ولی همیشه 15 رینگیته.
راننده: عربی؟
---: نه ایرانیم.
راننده: نمی‌روم.
(نیم ساعتی بود که در کشور دوست و برادران دینی‌مان منتظر تاکسی بودم. وقتی تاکسی از جلویم رفت برای گذران وقت تا تاکسی بعدی بیاید یک دور فحش‌هایی را که به انگلیسی بلد بودم مرور کردم.)
×××××××××××

پرده پنجم
................. و باز همان حدیث تکراری گرما و خیابون و عرق و ....
---: سلام می‌خواهم بروم ...
راننده: سوار شو.
---: (یا حضرت عباس. تاکسی‌متر زد. نه که می‌خواهد من رو ببره تو جنگل منگل‌ها یک بلایی سرم بیاره. خوبه اگر هم می‌خواهد کاری بکنه هدفش قتل باشه. ولی مهم نیست اگر کار دیگری کرد برگشتم ایران می‌گم تو شلوغی‌ها دستگیر شدم.)
راننده: ایرانی هستی؟
---: آره.
راننده: چرا همه‌ی ایرانی‌هایی که اینجا هستند یا دوست دارند بمونند یا بروند یک کشور دیگه.
---: همه که نه.
راننده: بیشترشون.
---: خُب نمی‌دونم. تو کشور شما هم خیلی از جوون‌ها ممکنه دوست داشته باشند بروند غرب زندگی کنند.
راننده: نه. چرا باید بروند غرب؟
---: یعنی دوست ندارند بروند آمریکا زندگی کنند؟
راننده: نه خوب هر وقت بخواهند راحت می‌روند و برمی‌گردند.
(راست می‌گفت. اینها بدون ویزا 152 کشور می‌روند.)
---: در هر حال من که دوست ندارم اینجا بمونم.
راننده: چرا؟ آب و هوا ناراحتت می‌کنه؟
---: نه. این خانه قشنگ است ولی خانه‌ی من نیست.

ترجمه‌ي رمان «وقتي بزرگ بوديم» آن تايلر انتشار يافت

2009-10-06T12:57:00.000-07:00

ترجمه‌ي رمان «وقتي بزرگ بوديم» آن تايلر انتشار يافت

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران

سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب

ترجمه‌ي رمان «وقتي بزرگ بوديم» آن تايلر منتشر شد.
به‌ گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين رمان كه نامزد جايزه‌ي پن فاكنر شده و در فهرست نيويورك‌تايمز، عنوان كتاب پرفروش‌ترين كتاب‌ را ثبت كرده است، با ترجمه‌ي كيهان بهمني از سوي نشر افراز به چاپ رسيده است.
رمان «وقتي بزرگ بوديم» روايتگر بخشي از زندگي ربکا داويچ، مادربزرگ 53ساله‌اي است که ناگهان درمي‌يابد «آدم ديگري شده است.» ربکا که در جواني دانشجوي مستعد رشته تاريخ بوده است، پس از ازدواج، تحصيلات دانشگاهي و دل‌مشغولي‌هاي جواني را رها مي‌کند تا در کنار مردي که بيش از يک دهه از او بزرگ‌تر است و از همسر سابق خود سه دختر دارد، به سعادت و خوشبختي دست يابد.
در معرفي كتاب عنوان شده است: اين رمان با ورود به حيطه‌ي روان‌شناسي اجتماعي و فردي، تصويري واضح و شفاف از دل‌مشغوليت‌ها و ذهنيات فردي را ارائه مي‌کند که در سراشيبي عمر، بار ديگر براي دستيابي به آمال و آرزوهاي خود دست به تلاشي بيهوده مي‌زند و اگرچه در اين راه شکست مي‌خورد؛ اما موفق مي‌شود فرديت واقعي خود را شکل دهد.
آن تايلر نويسنده‌ي 68ساله‌ي آمريكايي و برنده‌ي جايزه‌ي پوليتزر است كه اين اولين كتاب اوست كه در ايران منتشر شده است. او در سال 1963 با تقي مدرسي - نويسنده‌ي ايراني و روان‌پزشك - ازدواج كرد كه حاصل اين ازدواج، دو دختر به نام‌هاي تژ و ميتراست. مدرسي در سال 1997 درگذشت.
انتشارات افراز پيش‌تر با ترجمه‌ي كيهان بهمني، كتاب‌هاي «ستون پنجم» (ارنست همينگوي)، «فرزند پنجم» (دوريس لسينگ)، «درباره‌ي امبرتو اكو» (گري پي ردفورد)، «درباره‌ي آلبر كامو» (ريچارد كمبر) و «زن ديوانه روي پل» (سو تونگ) را منتشر كرده است.

لینک خبر : http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1415245&Lang=P

یاد خدا

2009-09-29T01:30:00.000-07:00

یاد خدا

کنار خانه‌ی ما مسجدی است که موذن آن روزی پنج بار اذان می‌گوید. هر بار با شنیدن صدای اذان این موذن بی‌اختیار یاد خداوند می‌افتم. البته این یاد خدا با آنچه شما فکر می‌کنید کمی فرق دارد. هر بار که صدای اذان این موذن را می‌شنوم خدا را در ذهن می‌بینم که جفت گوش‌هایش را گرفته و سرش را زیر بالش کرده و داره به حضرت عزراییل می‌گه جان مادرت برو این مرتیکه رو خفه کن. این بابا مومن هفت پشت مسلمون رو هم از دین زده می‌کنه. آخه آدم تو روز پنج بار اذان بگه. سالی هم سیصد و شصت و پنج روز این کار رو تکرار کنه. باز نتونه دو بار درست و حسابی شبیه هم اذان بگه!!!!

آقای دکتر به نظر شما من مشکلم خیلی حاده؟

2009-09-25T07:00:00.000-07:00

آقای دکتر به نظر شما من مشکلم خیلی حاده؟

یادم میاد 4 سالم که بود بابام هر وقت از بیرون می‌آمد با مهربونی بغلم می‌کرد. ولی وقتی روزنامه را باز می‌کرد و یک کم می‌خوند من رو پرت می‌کرد رو زمین و شروع می‌کرد بلند بلند یک چیزهایی درباره مادر و خواهر یک آدم‌هایی می‌گفت. یک بار که من یکی از اون حرف‌ها را به دخترعموم گفتم مامانم فلفل ریخت رو زبونم.
5 سالم که بود عید عموها و دایی‌هام اومدند خونه‌مون. خوشحال بودم چون می‌دونستم بعد از نهار بهمون عیدی می‌دهند. اما بعد از نهار شروع کردند به بلند بلند حرف زدن با بابام راجع به یک آقایی که آن وقت‌ها فکر می‌کردم اسمش نخست وزیره فامیلیش دیوثه. بعد قهر کردند و بدون این که عیدی بدهند رفتند.
6 سالم که بود تو کوچه یک کاغذ پیدا کردم. برش داشتم تا باهاش موشک درست کنم. وقتی آمدم خونه بابام موشکم رو گرفت و یک فصل سیر کتکم زد. بهم گفت توله سگ شبنامه آوردی تو خونه. معنی شبنامه رو نمی‌دونستم.
7 سالم که بود با شوق و ذوق رفتم مدرسه اما چند ماه نگذشته بود که به خاطر انقلاب و شلوغی خیابون‌ها مدرسه‌ها تعطیل شد و مجبور شدیم گوشه‌ی خونه بشینیم.
8 سالم که بود همش تو خیابون‌ها‌ تظاهرات و بُکُش بُکُش بود. بابام می‌گفت دیوث‌ها فقط سر قدرت دارند می‌زنند تو سروکله‌ی همدیگه. چند بار که با بابام رفتیم خیابون غیر از آدم‌ها چیزی ندیدم. دیوث‌ها تو خیابون نبودند. نمی‌دونم چرا برنامه‌های کودک کارتون نداشت.
9 سالم که بود یکی از روزها تو خیابون بودیم که چند تا هواپیما از بالا سرمون رد شدند و بعد از یک جایی دود بلند شد. اون شب فهمیدیم جنگ شروع شده.
10 سالم که بود چون تلویزیون برنامه کودک درست و حسابی نداشت مجبور بودم شب‌ها هم‌پای بزرگترها بشینم و میزگردهای سیاسی تلویزیون را تماشا کنم. گاهی هم گمشده‌ها یا برنامه‌های اقتصادی می‌دیدم. چقدر حرف‌های سختی می‌زدند.
11 سالم که بود مجبور شدم پول‌های عیدی‌ام رو که با کلی ذوق و شوق جمع کرده بودم بریزم تو یک قلک نارنجکی و روز بعدش دو دستی ببرم به مدرسه تحویل بدهم. نمی‌دونم چرا ولی مامانم می‌گفت حتماً ببر بده دهن گندشون رو ببند.
12 سالم که بود مجبور شدم برای شرکت در مسابقه علمی مدرسه یکی دو تا کتاب گنده درباره‌ی سیاست را که برای کودکان نوشته شده بود حفظ کنم. واقعاً هیچ وقت نفهمیدم اون حرف‌ها چه معنی داشت.
13 سالم که بود از کتابخونه‌ی مدرسه کتاب‌های سیاسی که برای نوجوانان نوشته شده بود می‌گرفتم چون کتابخونه‌ی مدرسه کتاب دیگری نداشت. یادم میاد حتی تو کتاب‌ها هم پینوکیو و روباه مکار و گربه نره با هم حرف‌های سیاسی می‌زدند.
14 سالم که بود همکلاسی‌ام بهم تهمت زد که بابام ساواکی بوده و من هم که از کوره در رفته بودم باهاش دعوا کردم. با مشت زد تو دماغم. برای همین هم الان یک کم دماغم عقابی شده. نامرد خیلی قایم زد.
15 سالم که بود برای خودشیرینی و چون تفریح دیگری نداشتیم برای مدرسه روزنامه‌ی دیواری درباره‌ی سیاست و جنگ درست می‌کردیم. خودم هم زیاد از چیزهایی که توش می‌نوشتیم سر در نمی‌آوردم ولی خداییش نمره‌‌ی دینی و قرآنم همیشه بیست می‌شد. علوم شدم هفت.
16 سالم که بود تو مدرسه شاگرد اول شدم. به عنوان جایزه یک سال اشتراک یک مجله سیاسی رو بهم دادند که لعنتی نه توش عکس فوتبالیست‌ها رو داشت و نه من زیاد از نوشته‌هاش سر در می‌آوردم. اکثراً مادرم روشون سبزی پاک می‌کرد.
17 سالم که بود سر یک موضوع سیاسی که تو تلویزیون درباره‌اش برنامه‌ای پخش می‌شد با بابام بگو مگو کردم. زد تو گوشم و گفت تخم سگ حالا دیگه جلوی بابات درمی‌آی. برای همیشه پول توجیبی‌ام رو قطع کرد.
18 سالم که بود بابام رو به جرم مسایل سیاسی پاکسازی کردند و خانه‌نشین شد. البته من هیچ وقت نفهمیدم که کسی که تو آبدارخونه کار می‌کرده چطور ممکن آدم سیاسی باشه. مجبور شدیم خونه رو که در رهن بانک بود بفروشیم برویم اجاره‌نشینی.
19 سالم که بود وارد دانشگاه شدم. افسوس که تو دانشگاه از تنها چیزی که خبری نبود علم و دانش بود چون استادها مدام سر کلاس بحث‌های سیاسی می‌کردند. کشاورزی قبول شده بودم ولی ترم یک بیشتر واحدهامون راجع به سیاست بود.
20 سالم که بود برای اولین بار عاشق شدم. عاشق یکی از همکلاسی‌هام. اولین قرارمون تو پارک جمشیدیه بود. اونجا نمی‌دونم چی شد که صحبتمون کشید به دادگاه شهرداری‌ها. با هم اختلاف عقیده پیدا کردیم. اون هم زد تو گوشم و رفت. بهم گفت به اندازه یک گاو از سیاست سر در نمی‌آوری.
21 سالم که بود همش مجبور بودم تو میتینگ‌های سیاسی دانشجویان شرکت کنم چون نمی‌شد دانشجو بود و اعلام موضع سیاسی نکرد. اصلاً اجازه نداشتیم غیرسیاسی باشیم. حداقلش تو میتینگ‌ها راحت با دخترها حرف می‌زدیم.
22 سالم که بود یک شب ریختند تو خوابگاه دانشگاه و بساط همه رو ریختند بیرون یک فصل کتک سیر هم خوردیم. بعداً فهمیدم چند تا از بچه‌های خوابگاه کار سیاسی می‌کردند. دیگر بهمون خوابگاه ندادند و تا آخر دانشگاه آلاخون والاخون شدیم.
23 سالم که بود تو دانشکده مخفیانه یک روزنامه منتشر می‌کردیم. البته من اخبار ورزشی می‌نوشتم. روزنامه لو رفت و من یک ترم از درس محروم شدم. تو خونه چیزی نگفتم و فقط هفته‌ای سه روز از خانه بیرون می‌رفتم و هفت هشت ساعت تو خیابون‌ها ول می‌گشتم. بعداً اخراج شدیم. مسخره است وقتی بچه بودم خانم معلم بهم ستاره می‌داد کلی تو خونه تشویق می‌شدم اما حالا چون بهم ستاره داده بودند از دانشگاه اخراج شدم.
24 سالم که بود رفتم خدمت سربازی. از شانس بدم افتادم نیروی‌زمینی عجب‌شیر و بدتر از آن این که تو پادگان زرتی من رو به قسمت عقیدتی سیاسی فرستادند. چون چیزی از سیاست بارم نبود هر شب جریمه می‌شدم و نگهبانی می‌دادم.
25 سالم که بود خانواده‌ام تمام تلاش خودشان را کردند تا بالاخره موفق شدند با پارتی محل خدمتم را عوض کنند. آمدم تهران ولی نمی‌دانم چرا باز من را فرستادند قسمت عقیدتی سیاسی. اینجا جریمه‌ام این بود که توالت‌ها را بشورم.
26 سالم که بود خدمتم تمام شد. بابام یک تاکسی برام خرید تا مسافرکشی کنم. مسافرها همش حرف‌های سیاسی می‌زدند. یک بار تو یکی از این بحث‌ها من هم اظهار نظر کردم. سر چهارراه پشت چراغ قرمز دو تا از مسافرهام پیاده شدند و من را از ماشین بیرون کشیدند و تا می‌خوردم کتکم زدند. بابام تاکسی رو فروخت بهم گفت می‌دونسته من تن کار کردن ندارم و هیچ گُهی نمی‌شوم.
27 سالم که بود تو دفتر یک روزنامه استخدام شدم. با موتور کارهای تحصیلداری می‌کردم. چند وقت بعد روزنامه را به خاطر یک مطلب سیاسی بستند و باز بیکار شدم.
28 سالم که بود تو امتحان ورودی یک بانک شرکت کردم. امتحان علمی قبول شدم. تو قسمت گزینش چند تا سوال سیاسی و عقیدتی ازم پرسیدند که چون نتوانستم جواب بدهم قبولم نکردند.
29 سالم که بود به اتفاق خانواده رفتیم خواستگاری یک دختری. همه چیز داشت به خوبی پیش می‌رفت که بابام با بابای عروس سر یک عقیده‌ی سیاسی بحث‌شون شد و بعد به هم بدوبیراه گفتند. خواستگاری به هم خورد. دختره رو هم بهم ندادند. عروس گُلم گفتن‌های بابام شد دختره جن... به دردت نمی‌خورد.
30 سالم که بود تو یک شرکت استخدام شدم. یک روز یکی از همکارها نظرم رو درباره یکی از سیاستمدارها پرسید. من هم کلی از اون آدم تعریف و تمجید کردم. سرماه اخراج شدم. بعداً فهمیدم اون سیاستمداره شب قبلش حرف‌های بدی درباره دولت گفته بود.
31 سالم که بود به تشویق بهترین دوستم یک رمان عاشقانه چهارصد صفحه‌ای نوشتم. دادمش به یک انتشارات برای چاپ. کتاب مجوز نگرفت. ظاهراً ممیزی کتاب را پر از کنایات سیاسی تشخیص داده بود.
32 سالم که بود تنها تفریحم یک وبلاگ کوچولو بود که توش حرف‌های عاشقانه می‌نوشتم. اما یک روز وقتی آمدم پشت کامپیوترم دیدم صفحه وبلاگم را فیلتر کردند. نفهمیدم چرا. شنیده بودم فقط وبلاگ‌های سیاسی و بدبد رو می‌بندند.
33 سالم که بود در انتخابات یکی از جناح‌ها برنده شد. وقتی بابام خبرش را شنید حالش به هم خورد و غش کرد. زیاد اذیت نشد چون همون شب تو بیمارستان مُرد. یتیم شدم.
34 سالم که بود صمیمی‌ترین دوستم را به جرم سیاسی انداختند زندان. البته ما همیشه با هم درباره آرزوهامون و چیزهای قشنگ زندگی حرف می‌زدیم. بعد از اون دیگه دوستی نداشتم که باهاش حرف بزنم.
35 سالم که بود با پولی که بهم ارث رسیده بود با یکی شریک شدم یک چاپخونه راه انداختیم. به عنوان دشت اول کارهای تبلیغاتی یکی از کاندیداهای شوراها رو چاپ کردیم. طرف تو انتخابات برنده نشد. پول ما رو هم نداد. ورشکست شدیم.
36 سالم که بود رفتم تو یک شرکتی مصاحبه دادم باز قبول نشدم. موقع برگشتن تو میدان انقلاب گرفتند و یک فصل کتکم زدند. بعد بردندم بازداشتگاه. یک هفته طول کشید تا ثابت کردم فقط داشتم از اونجا رد می‌شدم.
37 سالم که بود یک روز تا از در خونه بیرون اومدم یک عده ریختند سرم یک فصل سیر کتکم زدند. بعداً فهمیدم اون روز رنگ لباسم مناسب نبوده. یکی از ضربه ها به سرم خورده بود ...
38 سالم که بود خانواده‌ام بعد از کلی دوا درمون آوردنم اینجا بستری‌ام کردند و از اون موقع تا حالا اینجام. می‌گم آقای دکتر به نظر شما من مشکلم خیلی حاده؟ شب‌ها خواب برژنف و موسولینی و جرج بوش می‌بینم. گاهی هم جلسات مجلس و رای اعتماد و ....

چطور ممکن یک مادر ...؟

2009-09-11T03:19:00.000-07:00

نوشته: بروس هالند راجرز

چطور ممکن یک مادر...؟

فکر نمی کنی بهتر باشه مثل دو تا خانم بشینیم و درباره‌ی این موضوع حرف بزنیم؟ راستی قبل از این که شروع کنیم چیزی لازم نداری؟ نوشیدنی میل نداری؟ قهوه؟ یا یک نوشیدنی دیگه؟ نمی‌خواهی بری دستشویی؟

خب قبل از اون حادثه روزت رو چطور گذروندی؟ تمام روز خونه بودی؟ هم تو هم دوست پسرت؟ دوست پسرت مشروب هم خورده بود؟ خودت چی؟ مست بودی؟ اون روز دوست پسرت چقدر خورده بود؟ شبش چی؟ خودت چی؟ چقدر خورده بودی؟ یادت میاد تقریباً چقدر خورده بودی؟ بیشتر از یک شیش تایی آبجو؟ بیشتر از دو تا شیش تایی؟ دخترت هم تمام روز خونه بود؟

از کی دخترت ... از کی جوزی زد زیر گریه؟ وقتی که کتکش می زدی از نظر روانی تو چه حالتی بودی؟ وقتی دیدی گریه‌اش قطع نمی‌شه چی به فکرت رسید؟ دوست پسرت درباره‌ی گریه‌های جوزی حرفی نزد؟ چی گفت؟ برای این که جوزی گریه نکنه تو چکار کردی؟ بعد دوست پسرت چکار کرد؟ جلوی دوست پسرت را نگرفتی؟ حرفی نزدی؟ نه, منظورم این بود که وقتی دیدی دوست پسرت داره با جوزی چکار می‌کنه چیزی بهش نگفتی؟ سعی نکردی همون موقع جوزی رو بیدار کنی؟ ضربان قلبش رو چک نکردی؟ نگاه کردی ببینی نفس می‌کشه یا نه؟ بار بعد که رفتی سراغ دخترت تا ببینی تو چه حالیه کی بود؟
کی از خواب بیدار شدی؟ چقدر بعد از این که بیدار شدی به دخترت سر زدی؟ بلافاصله رفتی سراغش؟ از کجا می دونی؟ بعد چکار کردی؟ دروغ گم شدن بچه را تو ساختی یا دوست پسرت؟ سوار کدام ماشین شدید؟ چی شد که پارک کاسکیدیا را برای این کار انتخاب کردید؟ قبلاً هم اون طرف‌ها رفته بودی؟ دوست پسرت کی اومد پارک؟ بهت نگفت چرا فکر می‌کرده اون پارک بهترین جا برای این کار است؟ از کجا با پلیس تماس گرفتی تا گم شدن دخترت را خبر بدهی؟ چیز دیگری هم هست که بخواهی بگویی؟
آیا مطالبی که در این نوار ضبط شده دقیقاً همان چیزهایی است که تو به من گفتی؟ می خواهی قبل از امضا این برگه یک بار دیگر متن اعترافاتت را بخوانی؟
می‌دونی با وجود سال‌ها سابقه‌ای که در این کار دارم الان موقع پرسیدن این سوال‌ها چه حسی داشتم؟ حتماً دلت می‌خواهد بپرسی من چه سوال‌هایی را نتونستم ازت بپرسم؟ حتماً دلت می‌خواهد بدونی که آیا خود من بچه دارم؟ می‌خواهی بدونی رفتارت مثل حیوان‌ها بوده؟ می‌خواهی بدونی حیوان‌ها چکار می‌کنند؟ می‌دونستی افسرهایی مثل من هستند که کارشون فقط رسیدگی به پرونده‌هایی مثل این پرونده است که یکی بعد از دیگری از راه می‌رسند؟ به سوالی که تا حالا هیچکس نتونسته جوابی بهش بده فکر کردی؟ نه از این سوال‌هایی که هر کسی ممکنه ازت بپرسه بلکه منظورم سوالیه که فقط یک مادر که از شدت خشم دست‌هاش دارند می‌لرزند ممکن ازت بپرسه؟ نه که من خیلی دلم می‌خواهد یا اصلاً ترجیح می‌دهم رنجی را که این طرف میز می‌کشم با رنجی که تو آن طرف میز می‌کشی عوض کنم؛ اما چرا که نه؟ چرا که نه؟

برگردان: ک.ب. یازدهم سپتامبر 2009

من از مهتاب می ترسم

2009-08-18T10:47:00.000-07:00

من از مهتاب می‌ترسم

شاید شما هم متوجه شده باشید که شب زیر نور ماه همه چیز وهم‌آلود و ترسناک می‌شود. همان چیزهایی که در روز عادی و حتی قشنگ هستند شب زیر نور مهتاب مخوف و هراس‌آور می‌شوند. همیشه چیزهایی را که شب‌ها تو نور ضعیف مهتاب می‌دیدم به نظرم آنقدر ترسناک می‌آمدند که دیگر دلم نمی‌خواست آنها را حتی در روز ببینم. امشب قرار است با کسی که خیلی دوستش دارم برویم بیرون قدم بزنیم.‌

مصاحبه ایسنا

2009-08-18T10:38:00.000-07:00

گفت‌وگوی ایسنا: معيشت بزرگ‌ترين دغدغه‌ي مترجم ماست

لینک خبر: http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1278440

آفتاب یزد

2009-08-18T10:34:00.000-07:00

آفتاب یزد: ۲۳/۱/۸۸

كيهان بهمني: در مميزي‌ها بايد شعور مخاطب را باور كنيم. كيهان بهمني از اين كه در بين بعضي از اهالي قلم در ايران سنت تحقيق وجود ندارد گله‌مند است و مي‌گويد، چرا خودمان نمي‌رويم درباره موضوعي تحقيق كنيم تا به صحت و سقم آن پي ببريم. همچنين به اعتقاد او، بزرگترين دغدغه‌ی مترجمان در ايران، بحث هميشگي معيشت است. اين مترجم مقيم مالزي در گفتگو با ايسنا، از مسائل مختلف ترجمه گفت. كيهان بهمني با اشاره به اين كه خيلي از ترجمه‌ها باعث شده‌اند تا برخي نويسندگان درست معرفي نشوند، اظهار داشت: يكي از انديشمندان ما چند سال پيش در نقدي عنوان كرده بود كه آلبر كامو خودكشي كرده و اين سرنوشت همه پوچ‌گرايان است؛ در حالي كه جالب است بدانيم كامو در يك تصادف رانندگي كشته مي‌شود و تازه چند روز قبل از آن يك خانه جديد مي‌خرد و خيلي هم شوق زندگي داشته و به هيچ وجه آدم منفي‌گرايي - به آن معني كه همه در ذهن دارند - نبوده است. اين مساله از ابتدا معلوم بوده؛ اما به خاطر نداشتن مطالعه كافي، خيلي‌ها نمي‌دانند. وي ادامه داد: عده‌اي حتي يك كتاب از آثار صادق هدايت را نخوانده‌اند و بر اساس شنيده‌ها او را منفي‌باف مي‌دانند.چرا خودمان نمي‌رويم درباره موضوعي تحقيق كنيم تا به جواب دست يابيم؟ بهمني افزود: اين كه بگوئيم بايد بهترين‌ها را ترجمه كنيم، نظر خوبي است؛ اما متاسفانه از سويي هيچ حمايتي نمي‌شود. خيلي‌ها نمي‌دانستند ارنست همينگوي نمايشنامه هم دارد، تا وقتي كه <ستون پنجم>ترجمه شد و البته هيچ كس هم تشويقي نكرد. به هر حال بهتر است براي مترجمان دلگرمي وجود داشته باشد. شايد تا حدي به خاطر همين است كه خيلي از اساتيد فن به سمت ترجمه نمي‌روند. كساني كه تسلط صد درصد به زبان مبدا و مقصد دارند، حتي از ترجمه اسمي هم نمي‌آورند و به جاي آن تدريس مي‌كنند. ترجمه كاري از روي عشق است. ما مترجم حرفه‌اي كم داريم كه دغدغه‌ی معيشتي نداشته باشد. وي سپس درباره‌ی ايجاد موج ترجمه از يك نويسنده به صورت مقطعي سخن گفت و يادآور شد: اين موضوع بيشتر به بيمار بودن بازار كتابمان برمي‌گردد كه تك بعدي است و وقتي يك نويسنده مطرح مي‌شود، همه مي روند سراغ او. براي مثال در حال حاضر همه دنبال ترجمه آثار برنده فرانسوي نوبل (ژان ماري گوستاو لوكلزيو) هستند. اين نشان مي‌دهد مردم انتخاب نمي‌كنند چه بخوانند؛ ناشران و بازار نشر، انتخاب مي‌كنند. او سپس به مساله مميزي اشاره كرد و گفت: با مميزي مشكل دارم. خيلي وقت‌ها كه مي‌خواهم ترجمه كنم، به خاطر مميزي بايد خيلي بخش‌ها را حذف كنم و اين مشكل‌ساز است. اول بايد تكليف خودمان را مشخص كنيم كه مخاطب‌مان را باشعور و آگاه فرض مي‌كنيم يا نه و از آوردن يكي دو پاراگراف نبايد بترسيم. اتفاقاً اگر حذف شود بايد نگران باشيم. اين توهين‌آميز است. خيلي از جا‌ها به عنوان مترجم احساس مي‌كنم كه بايد داستان را عوض كنم.

لینک خبر: http://magiran.com/npview.asp?ID=1832891

چالش فلسفی

2009-08-11T20:31:00.000-07:00

چالش فلسفی

چند لحظه ای بود که تو نخش بودم. بدجوری تو فکر بود. اصلاً تو این دنیا نبود. یعنی داشت به چی فکر می‌کرد. یعنی چه مساله‌ی مهم فلسفی ذهنش را مشغول کرده بود. تو یک عالم دیگری بود. انگار تنها کار مهم براش حل این مساله‌ی فلسفی بود. شاید درگیر مساله‌ی ابراهیم شده بود. شاید ترس و لرز کی‌یر کگارد دچار تزلزلش کرده بود. شاید یاسپرس یا هوسرل. نه که زنده بگور را خوانده باشه و اصلاً کلاً با مساله‌ی زندگی دچار مشکل شده باشه. یا شاید داره به زن اثیری و پیرمرد خنزر پنزری فکر می‌کنه. گاهی حین راه رفتن نگاهش به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌ماند. نقطه‌ای در ناکجاآباد زمان و مکان...

× × ×

تو این گیر و دار این یارو هم ول نمی‌کنه. یک ساعت دنبالم راه افتاده و بر و بر من را نگاه می‌کنه ... حالا با این یکی چکار کنم. لعنتی بالاخره از دستت راحت می‌شوم. بالاخره یک کاریت می‌کنم. صبر کن. تا خونه تحمل می‌کنم. بزن به چاک. برو اون طرف لعنتی. نخیر. فایده نداره. امانم را بریده. آخیش بهتر شد. اِ اِ اِ . باز که برگشتی همون جا. ...

× × ×

یاد داستان‌های تولستوی و داستایوسکی افتاده بودم. شب‌های روشن ... جنایت و مکافات. این دختره درست شبیه یکی از آن دخترهای روس بود و من آس و پاس هم که جون می‌کندم یک موجود روشنفکر از جنس مخالف پیدا کنم تا شاید به واسطه‌ی او بتونم یک پیرزن رباخوار یا یک موجود بدردنخور دیگر را از هستی ساقط کنم و بعد خودم بیفتم به مکافات. عین راسکولنیکوف. نه فایده نداره. باید بروم باهاش صحبت کنم .... اِ چرا وایستاد ...

× × ×

دیگه طاقت ندارم. باید کفشم رو دربیارم این سنگریزه لعنتی رو از توش در بیارم وگرنه تا خود خونه اذیتم می‌کنه. نیم ساعتی هست دارم سعی می‌کنم یک جوری از دستش خلاص بشوم. هر کاری می‌کنم با انگشت‌هام بفرستمش یک گوشه نمی‌شه. باید کفشم رو در بیارم. به درک که جورابم رنگیه. اینجا که کسی من را نمی‌بینه. اه. این یارو هم که ول نمی‌کنه ...

فرشته‌ی محاسب: بروس هالند راجرز

2009-08-05T11:37:00.000-07:00

سلام.

پیشتر از بروس هالند راجرز داستان "داداش کوچولو" را ترجمه کرده و تو وبلاگ قبلی‌ام گذاشته بودم. این داستان هم از راجرز است. این داستان‌هامربوط به مجموعه‌ای است که مدت‌ها پیش شروع به ترجمه کردم و امیدوارم تا چند وقت دیگر برای چاپ بفرستم. فعلاً در حال نامه‌نگاری با نویسنده هستم تا موافقتش را بگیرم. این داستان‌ها را هم خود نویسنده در اینترنت در اختیار عموم گذاشته است.

فرشته‌ی محاسب

نوشته‌ی: بروس هالند راجرز

حرفم را قبول کنید. اطلاع موثق دارم فقط یک فرشته هست که دفتر اعمال ما را می‌خواند. ده‌ها فرشته‌ی دیگر سریعتر از آن که آدم فکرش را بکند دارند به طور هم‌زمان این دفترها را پر می‌کنند. اما فقط یک فرشته هست که این دفترها را می‌خواند. حتی همان وقتی که بقیه‌ی فرشته‌ها دارند می‌نویسند این یکی دفترها را می‌خواند.
البته ادعا نمی‌کنم که می‌دانم چطور یک همچون چیزی ممکن است: فرشته‌ها هر عمل ما را ثبت می‌کنند، هر نیتی که در پس اعمال ما بوده، هر اتفاقی که در نتیجه‌ی عمل ما به وقوع پیوسته و حتی در همان زمان نوشتن هم فرشته‌ی خواننده دفتر اعمال در حال خواندن و محاسبه اعمال ما است.
پیشانی فرشته‌ی خواننده‌ی دفتر اعمال بلند و بدون چین است. مدام مشغول جمع و تفریق و ارزیابی و محاسبه‌ی اعمال انسان‌ها است. بعضی از محاسبه‌ها خیلی ساده هستند. مثلاً شما در بزرگراه توقف کردید تا به یک غریبه که لاستیک ماشینش پنچر شده کمک کنید. جمع در اعمال خوب. بعضی از محاسبات کمی پیچیده‌تر هستند. شما کیف دزدیده شده‌ای را که پیدا کرده‌اید به صاحبش برمی‌گردانید – جمع در اعمال خوب – اما قبل از آن هر چقدر دلتان خواسته از پول‌هایش خرج کرده‌اید – تفریق از اعمال خوب. اما اعمال اولیه تازه شروع کار هستند. مثلاً به لطف کمک شما غریبه‌ای که بهش کمک کرده بودید لاستیک ماشینش را عوض کند، به موقع به خانه می‌رسد و مردی را کنار زنش روی تخت غافلگیر می‌کند. سپس اول آن دو تا را با اسلحه می‌کشد و بعد اسلحه را به سمت خودش می‌گیرد. این باعث می‌شود از کار خوب شما کم بشود اما اندک درصدی از کار خوب به حساب شما نوشته می‌شود.
خوب این خیلی منصفانه به نظر نمی‌آید. شما که نمی‌خواستید این اتفاق آخر روی بدهد. اما من اطلاع موثق دارم که نتیجه‌ی اعمال هم به همان اندازه‌ی نیات پشت اعمال مهم هستند و نه تنها نتیجه‌ی اعمال بلکه پی‌آمدهای بعدی نتایج اعمال و اتفاقات منتهی از پی‌آمدهای بعدی نتایج اعمال هم به همان اندازه مهم هستند.
البته معمولاً این محاسبات خیلی پیچیده نیستند. شما با آن فروشنده مغازه که انگار اوقاتش تلخ بوده حرف زدید. برخورد محبت‌آمیز شما باعث شده روز او عوض بشود و او هم با مهربانی با شما برخورد کرده است. اعمال محبت‌آمیز ضرب در هم می‌شوند. یا مثلاً در اتوبوس شما از دست خانمی عصبانی شدید و بهش گفتید که خیلی بیش از حد به خودش عطر زده است و این بالا بردن صدایتان باعث شده سفر همه‌ی مسافران اندکی دستخوش تغییر حال و هوا بشود. حالا عمل هر یک از این مسافران اندکی چوب خط حساب و کتاب شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
فرشته‌ی محاسب اعمال آنقدر سرش شلوغ است که قابل توصیف نیست.
اطلاع موثق دارم که هیچ کس تو بهشت و جهنم نیست. هنوز نتیجه‌ی آخر اعمال هیچ کس برای این که او را به بهشت یا جهنم بفرستند مشخص نشده است. حتی خود فرشته‌ی محاسب اعمال هم که در سرش عدد متغیری برای هر یک از اعمال ما دارد هم نمی‌تواند بگوید که نتیجه‌ی نهایی محاسبه هر یک از اعمال ما چیست. تا زمانی که زندگی ادامه دارد این محاسبات پیچیده چندین رقمی ادامه خواهند داشت حتی برای اعمال مردان و زنانی که ده‌ها هزار سال است که مرده‌اند.
چیزی که می‌گویم عین واقعیت است. اگر هم واقعیت نداشته باشد لطفاً حداقل قبول کنید نیت من از گفتن این حرف‌ها خیر است.

To Fly by the Seat of one's Pants

2009-08-04T19:43:00.000-07:00

سلام

راننده‌ها اکثراً وقتی دست رو فرمان ماشین می‌گذارند می‌فهمند که موتور درست کار می‌کنه یا نه چون میزان لرزش فرمان ارتباط مستقیمی با عملکرد موتور داره. اصطلاح جالب To Fly by the Seat of one's Pants که به معنای کاری را به صورت تجربی و بدون آموزش یاد گرفتن و انجام دادن است هم بر اساس اصل مشابه‌ای به وجود آمده است. ریشه این اصطلاح برمی‌گردد به این واقعیت که اولین خلبانان (به ویژه خلبانان هواپیماهای جنگی) بدون داشتن امکانات کنترلی ضروری در کابین خود اقدام به پرواز می‌کردند و در اکثر موارد به واسطه‌ی میزان لرزش صندلی و قسمت نشیمن‌گاه خود از عملکرد موتور هواپیما و سلامت آن مطلع می‌شدند.

مثال: When I got my first bicycle, I flew by the seat of my pants

تا بعد

نگرانی بی مورد

2009-08-04T02:27:00.000-07:00

داستانک

نگرانی بی مورد

بلند شدم. لباس هام رو تکوندم. به راننده گفتم: «چیزی نشده آقا. برو.» ولی باز داشت می زد تو سرش. چیز عجیبیه. یک نفر از طرف دیگه خیابون اومد سمتم. گفت: «شما. با من بیا.» گفتم: «کجا؟ تقصیر من نبود که...» گفت: «نگران نباش. چیزی نیست. تو مُردی.»

ک. ب.

88.01.29

نقشه‌ی فرار

2009-07-30T07:34:00.000-07:00

شعری از بیل نات (ویلیام کیلبورن نات) شاعر معاصر آمریکایی

نقشه فرار

می کاوم
پوستم را
در جستجوی
روزنی
که رویش
نوشته باشد خروج

پنج راه کشتن یک نفر

2009-07-28T03:27:00.000-07:00

ادوین بروک متولد 1927 در لندن دو سال در نیروی دریایی سلطنتی انگلستان خدمت می‌کرد. وی در زمان اتمام اولین مجموعه شعرش (تلاشی برای جن‌گیری 1959) در نیروی پلیس بود. نوشته‌های بروک بیشتر پیرامون روابط خانوادگی و خاطرات کودکی‌اش است. از نقطه نظر او شعر ابزاری برای بیان زندگی شخصی است و این که "تمام تلاش‌های ما به نحوی برای نشان دادن خودمان است. برای من شعر و فقط شعر این وسیله بیان احساساتم است". بروک تاکنون بیش از ده مجموعه شعر، یک رمان به نام "خدای کوچک سفید"

(1962) و زندگی‌نامه شخصی خودش تحت عنوان "اینجا، اکنون، همیشه" رابه رشته تحریر درآورده است.
شعر پنج راه برای کشتن یک انسان نمونه‌ای از شعرهای مدرن آمریکا است که در آن از آرایه‌های ادبی بی‌شمار و لایه‌های معنایی پر تعداد خبری نیست. پیام اصلی شعر را می‌توان در بندهای پایانی آن یافت. جایی که شاعر تنهایی و انزوای انسان قرن بیستم را مرگی به مراتب بی‌دردسرتر از به صلیب کشیدن، زندانی کردن، در جنگ کشتن، و یا قتل‌عام به وسیله بمباران اتمی می‌داند. شاعر با استفاده از پنج ایماژ بصری سیری کوتاه در تاریخ جنایات بشری را نیز در معرض دید خواننده قرار می‌دهد. زبان گویا و ساده شعر دارای چنان سادگی است که همین سادگش کلام محتوای وحشتناک شعر را بیشتر می‌نمایاند. به نظر یکی از منتقدان: «زبان شعر زبانی است که انگار اخبارگویی در حال خواندن اخباری معمولی است.»

پنج راه کشتن یک نفر

نوشته: ادوین بروک
برگردان: کیهان بهمنی

راه‌های طاقت‌فرسای زیادی برای کشتن یک آدم وجود دارد
می‌توانید وادارش کنید یک الوار را رو پشتش بگذاره و ببره
بالای یک تپه، بعد همان جا دست و پاش رو به الوار میخ کنید
برای این کار
درستش این است که گروهی از مردم را جمع کنید
که صندل پایشان باشد، یک خروس که آواز سر دهد، یک شنل
برای جدا کردن جسد هم یک اسفنج، کمی سرکه و یک
آدم را لازم دارید که میخ‌ها را بکوبد.

یا می‌توانید یک تکه مفتول را بردارید
آن را به شکلی سنتی شبیه یک قفس در آورید
و سعی کنید آن آدم را داخل قفس کنید.
اما برای این کار به چند اسب سفید نیاز دارید،
و درخت‌های انگلیسی و چند نفر با تیر و کمان
حداقل دو تا پرچم، یک شاهزاده و
یک قصر که به افتخار این کاردر آن مجلس شام براه بیاندازید.

اگر می‌خواهید نجابت خودتان را نشان بدهید، در صورتی که باد
اجازه بدهد، در معرض گاز قرارش بدهید. اما در این صورت
یک مایل زمین گل‌آلود بین سنگرها را لازم دارید.
اگر پوتین‌های مشکی، چاله‌های به وجود آمده از انفجار
گل بیشتر، طاعونی که موش‌ها آورده‌اند و ده دوازده‌تایی سرود را در نظر نگیریم
و چند تا کلاهخود گرد آهنی.

در عصر هواپیما، می‌توانید سوار هواپیما بشوید،
چند مایل بالاتر از جایی که قربانی هست بروید و از دستش خلاص شوید.
کافی است یک دکمه را فشار بدهید، تنها چیزی که
لازم دارید یک اقیانوس است که بین شما و قربانی فاصله بیاندازد.

دو سیستم حکومتی، دانشمندان یک ملت
چند تا کارخانه، یک بیمار روانی و
تکه زمینی که سال‌ها بلااستفاده بماند.

همانطور که در اول گفتم این راه‌ها سخت و طاقت‌فرسا هستند
راه کشتن یک نفر به روشی ساده‌، سرراست، و خیلی تمیزتر
این است که آن آدم جایی در وسط
قرن بیستم زندگی کند و ما به حال خودش رهایش کنیم.

مثلث عشقی

2009-07-27T01:37:00.000-07:00

مثلث عشقی

نوشته: بنت ناتانسن
برگردان: کیهان بهمنی

زن با شتاب به سوی بار رفت. مرد منتظرش بود.
«ازش جدا شدم.»
«به خاطر من؟»
«به خاطر ما. تا بتونیم با هم باشیم.»
«واسه همیشه؟ قبلاً یک بار هم از من جدا شده بودی؟»
«وادارم کرده بود. اما همیشه بهت نیاز داشتم. آرزو داشتم با تو باشم. حاضر بودم همه چبزم رو بخاطر تو از دست بدم.»
مرد زیرلب گفت: «از دست هم می‌دهی.» و زن با تمام وجود بر لبان مرد بوسه زد. عشقش ویران شده بود ... با یک چرخش.

آن بیرون

2009-07-25T23:52:00.000-07:00

آن بیرون

نوشته آلکس کیگان
برگردان: کیهان بهمنی

دوش گرفتن او را به یاد جاهایی می‌انداخت که باران نمی‌بارید، اریتره، سومالی، شکم‌های باد کرده، دست‌ و پاهای لاغر مثل چوب خشک، مگس‌های روی صورت بچه‌ها.برای همین دیگر دوش نگرفت.
دیگر رادیو و تلویزیون را روشن نمی‌کرد تا اخبار مربوط به قحطی، بیماری، کشتار دسته‌جمعی، تجاوز، و سرکوب را نشنود. به موسیقی گوش نمی‌کرد چون سی‌دی‌هایش بهش احساس مالکیت می‌دادند. لباس نمی‌پوشید چون بعضی از آدم‌ها لخت بودند. حرف نمی‌زد چون بعضی‌ها لال بودند. راه نمی‌رفت چون در جاهای دیگر آدم‌هایی در بند بودند. به آفتاب نگاه نمی‌کرد چون بعضی‌ها کور بودند.
هنگامی که دیگر غذا هم نخورد (چون آن را اسراف می‌پنداشت) ابتدا احساس خلوص کرد. بعد در خانه‌ بدون چراغش آب را نیز بست. مرد و دیگران می‌پنداشتند که دیوانه شده بود.
در رادیو و روزنامه‌ها خبر کوتاهی از او پخش شد.
اما مرگش به حدی بی‌اهمیت بود که تلویزیون اشاره‌ای به آن نکرد.

چیزی زیبا

2009-07-24T22:21:00.000-07:00

چیزی زیبا

نوشته: پاتریشیا کریگن

ترجمه: کیهان بهمنی

دیدن چهره‌ی پیرزن شوکه‌ام کرد. با چشمانی متعجب به چین و چروک چانه و موهایش نگاه می‌کردم. موهایش سفیدتر از آن بود که به یاد می‌آوردم. چین کنار ابرویش از نگرانی عمیق‌تر شد. دلم می‌خواست دستم را دراز کنم و آن چین را صاف کنم. بعد لبخند زدم و این کارم باعث شد چین‌های لبخند کنار دهانش واضح‌تر شود. داستان یک عمر زندگی بر روی تمام چهره‌اش نوشته شده بود.
مردی وارد تصویر شد. پشت صندلی زن ایستاد. خم شد و دست‌هایش را دور بدن زن حلقه کرد. سپس موهایش را بوسید. رگ‌های دستان مرد برآمده بودند و دستانش پر از چین و چروک بود. اما می‌توانستم قدرت دستانش را احساس کنم. دست‌هایم را روی دست‌هایش گذاشتم.
وقتی در چهره همسرم دقت کردم نگاهمان با هم تلاقی کرد و چیزی زیبا را دیدم.

خراشی بر روی بینی

2009-07-23T23:44:00.000-07:00

خراشی بر روی بینی
نوشته: سروان فیلیپ میلت
ترجمه: کیهان بهمنی

بیست و دو روز بود که تو سنگرهایمان بودیم ... هنگ ما پانصد نفر تلفات داده بود. من فقط بینی ام خراش برداشته بود اما گلوله ای که بینی من را خراش داد همرزمم را در جا کشت.

(داستانی واقعی برگرفته از کتاب همقطاران همرزم)

نشانه‌های افسردگی

2009-07-22T21:30:00.000-07:00

سلام
این مطلب را در وبلاگ قبل با عنوان نشانه‌های افسردگی گذاشته بودم. مطلب برگرفته از کتابی به نام "زنان و بحران میانسالی" است. کتاب خیلی وقت که مجوز گرفته ولی هنوز موفق نشدم حذفیات کتاب را ببینم و به قول معروف راست و ریستش کنم. در هر حال مطلب را اینجا می‌گذارم تا انشالله یک روز این یکی را هم به سرانجامی برسانیم.

علایم تشخیص افسردگی

سوالات زیر می‌تواند به شما در تشخیص علایم افسردگی، ارزیابی وضعیت خودتان، و در صورت نیاز کمک خواستن از روانکاو کمک کند:
1. آیا احساس اندوه، غم، دمغ بودن و یا بی حوصله بودن شما بیش از دو هفته طول کشیده است؟
2. آیا به تازگی عادات غذا خوردن شما دچار تغییرات شدیدی شده است؟
3. آیا برای خوابیدن و یا در حین خواب مشکلی دارید؟
4. آیا احساس خستگی جسمی‌ و روحی می‌کنید و یا احساس می‌کنید نیروی عادی خود را ندارید و هیچ دلیلی هم برای این خستگی وجود ندارد؟
5. آیا به طور ناگهانی علاقه و یا لذت جنسی خود را از دست داده‌اید؟
6. آیا در تمرکز کردن بر روی مسایل و یا تصمیم‌گیری دچار مشکل هستید؟
7. آیا احساس می‌کنید آرام و قرار ندارید؟
8. آیا مدام میل به خودکشی دارید و یا آرزو می‌کنید که هیچ‌گاه بدنیا نیامده بودید؟
9. آیا زود از کوره در می‌روید و خونسردی خود را از دست می‌دهید و دچار عصبانیت بیشتری می‌شوید؟
10. آیا نسبت به اغلب مسایل احساس ناامیدی و بدبینی دارید؟
11. آیا احساس گناه و بی‌ارزشی می‌کنید؟
12. آیا قادر نیستید حوادث بد گذشته را فراموش کنید؟
13. آیا بیش از حد گریه می‌کنید؟
14. آیا مدام نیاز دارید درباره مسایل مختلف دیگران به شما اطمینان خاطر بدهند؟
15. آیا به تازگی دچار دردهایی در ناحیه شکم و سینه نشده‌اید و یا بدون هیچ علت بالینی دچار سردرد و کمردرد مزمن نشده‌اید؟

هنگامی‌که فهرست بالا را می‌خوانید ممکن است به راحتی یک یا چند مورد را در زندگی فعلی خود مشاهده کنید. این الزاماً به این معنا نیست که شما دچار افسردگی هستید و به شدت نیاز به کمک دارید. نکته اصلی مورد شماره یک است – آیا شما بیش از دو هفته دارای چنین احساسی هستید؟ اگر مورد اول درباره شما صدق می‌کند و چند مورد دیگر نیز درباره شما صادق است، در آن صورت باید از پزشک روانکاو کمک بگیرید.

خودزندگی‌نامه در پنج بخش

2009-07-22T06:58:00.002-07:00

"خودزندگینامه در پنج بخش کوتاه"
۱.
از خیابانی می‌گذرم.
چاله‌ی عمیقی در پیاده‌رو است
داخلش می‌افتم.
گم می‌شوم ... بیچاره‌ام.
تقصیر من نبود.
تا ابد نمی‌توانم از این چاله بیرون بیایم.
۲.
از همان خیابان می‌گذرم.
چاله‌ی عمیقی در پیاده‌رو است.
وانمود می‌کنم چاله را نمی‌بینم.
دوباره داخلش می‌افتم.
باورم نمی‌شود دوباره در این چاله‌ام.
اما تقصیر من نبود.
باز مدتی طولانی طول می‌کشد تا بیرون بیایم.
۳.
از همان خیابان می‌گذرم.
چاله‌ی عمیقی در پیاده‌رو است.
چاله را آنجا می‌بینم.
باز بر حسب عادت در آن می‌افتم اما
چشمانم باز است.
می‌دانم کجایم.
تقصیر من بود.
زود بیرون می‌آیم.
۴.
از همان خیابان می‌گذرم.
چاله‌ی عمیقی در پیاده‌رو است.
از کنارش عبور می‌کنم.
۵.
از خیابان دیگری می‌گذرم.

(ناشناس)

در یک کتاب روانشناسی به این شعر برخوردم که نویسنده آن ناشناس است. به نظرم آمد شعر جالبیه و ممکن است شما هم از آن خوشتان بیاد. شاعر با نگاهی ظریف به بررسی انواع مختلف شیوه‌ی برخورد افراد در مواجهه با حوادث مشابه می‌پردازد. وجود دو عنصر نمادین خیابان و چاله با طیف وسیعی از معانی استعاری و تلویحی به خواننده این اجازه را می‌دهد که با جایگزین کردن مفاهیم موازی به جای عناصر موجود در متن به معانی تاویلی مختلفی دست بیابد. برخورد با حوادث و بلایای طبیعی، اجتماعی و غیره بستگی کامل به نوع دیدگاه فرد و میزان آگاهی او دارد.

To Wear Pants in one's Family

2009-07-20T23:44:00.000-07:00

سلام
اصطلاح جالب بالا به معنی حرف اول را در خانه زدن است. در فرهنگ‌های غربی، تا چندی پیش پسربچه‌ها تا سن حدود ۱۴- ۱۵ سالگی حق پوشیدن شلوار بلند را نداشتند و با رسیدن به سن بلوغ اجازه می‌یافتند که شلوارک نپوشند و شلوار بلند به پا کنند. از آن پس این اصطلاح در معنای در خانه حرف اول را زدن به کار برده می‌شود زیرا این پدر خانواده بود که شلوار می‌پوشید و حق تصمیم‌گیری با او بود.

مثال: After his father's death, It was John's turn to wear the pants in his family

نمونه جالب این رسم فرهنگی را در فیلم Malena جوزپه تورناتوره می‌بینیم. در این فیلم پسربچه راوی داستان که خود عاشق زنی شده است برای اثبات مرد شدن خود شلوار پدرش را به خیاطخانه می‌برد تا آن را اندازه او کنند.

Lock, stock and Barrel

2009-07-19T16:52:00.000-07:00

سلام

علت انتخاب این اصطلاح خاطره‌ای است که به یادم افتاد. یکی دو سال پیش در یکی از برنامه‌های همیشه فاخر سینمایی تلویزیون (از آن برنامه‌هایی که یک نریشن بسیار زیبا و پرمغز حدود چهار ساعت و نیم پخش می‌شود و نویسنده گرامی تمامی جنبه‌های هنری و غیر هنری یک فیلم را مانند دل و روده گوسفند بیرون می‌ریزد اما دست آخر فقط خود ایشان می‌فهمد چه گفته است - که البته این هم به خاطر ضریب هوشی همیشه پایین مخاطب‌های بی‌سوادی مثل من است.) عزیزی که نریشن را می‌خواند با ضرب و زور زیاد نام فیلم قبلی فیلمساز را قفل، بشکه و گلنگدن معرفی کرد که ترجمه واژه به واژه اصطلاح بالا است.

در هر صورت معنی این اصطلاح همه چیز یا باروبندیل است. در مثال زیر معنی این اصطلاح را متوجه می‌شویم:

مثال: Take your lock, stock and barrel. You must find a new house.

موفق باشید و زیاد تلویزیون تماشا نکنید.

نامه نظام‌الملک

2009-07-09T20:42:00.001-07:00

يكصد و سي سال پيش از اين

اين نامه به تاريخ چهاردهم شهر ذي‌الحجه الحرام 1294 توسط ناظم الملك در لندن تحرير يافته و به عنوان نامه‌اي رسمي به تهران ارسال شده است.
در پشت آخرين صفحه آن ناصرالدين شاه به خط خود نوشته است:
انشاءا… تعالي اين پاكت را در حضور ملكم‌خان باز نمائيد و خوانده شود در ايران فهميده نمي‌شود.

متن نامه چنين است:

جناب رفيق فدايت شوم مي‌خواهيد بدون طول و تفصيل بنويسم كه چه بايد كرد. جواب بنده از اين قرار است:
از خلق فرنگستان صد كرور پول بگيريد.
از دول فرنگستان صد نفر معلم و محاسب و مهندس و صاحب منصب و Administrateurs و Economistes بخواهيد. اين صد نفر معلم و صاحب منصب را در تحت ده نفر وزير ايراني مأمور نمائيد كه وزارتخانه‌ها و كل شقوق اداره دولت را موافق علوم اين عهد نظم دهند.
از ممالك فرنگستان بيست كمپاني بزرگ به ايران دعوت نمائيد و به آنها امتيازات بدهيد كه صد كرور تومان ديگر به ايران بياورند و مشغول شوند به احداث معظم كه در زبان فارسي اسم هم ندارند.
به راهنمايي اين Economistes و به توسط اين كمپاني‌ها راههاي آهني ايران را از چندين جا شروع كنيد.
در هر يك از ممالك ايران بانكهاي تجارتي و بانكهاي ملكي و بانكهاي زراعت بسازيد.
معادن و آبها و جنگل‌هاي ايران را موافق همان اصول كه در جميع دول معمول است به كار بياندازيد.
ديوانخانه‌هاي تجارتي ما را موافق قواعدي كه مقتضي تجارت اين عهد است نظم بدهيد.
رسوم و شرايط تقسيم و تحصيل ماليات ما كه الآن از جمله علوم عميق دنيا شده است موافق اين علوم تغيير و ترتيب تازه بدهيد.
گمرك‌هاي داخله ما را به كلي موقوف نمائيد.
از براي خالصجات ما به توسط اين Administrateurs يك اداره مخصوص ترتيب بدهيد.
مسئله پول ايران كه يكي از اسباب ناگزير زندگي ملت و الآن معايب آن علاوه بر خرابي تجارت مايه افتضاح دولت شده است نظم بدهيد.
هزار نفر شاگرد به فرنگستان بفرستيد نه اينكه مثل سابق هر كدامي دو سه زن بگيرند. بلكه تا ده سال در مدرسه‌هاي آنجا محبوس بمانند به طوري كه ثلث آنها در زير كار بميرند و باقي ديگر آدم شوند.
اصول كار اينها هستند.
كارهاي كردني اينها هستند.
تنظيماتي كه فرنگستان از سفر همايون متوقع بود اينها هستند.
شكي نيست كه اگر كسي جرأت بكند و اين مطالب را در مجلس وزراي ما به زبان بياورد همه متفقاً حكم بر سفاهت گوينده خواهند كرد و ليكن جناب شما كه در حق بنده هنوز في‌الجمله حسن ظني داريد بايد در اينجا بعضي توضيحات را به دقت گوش بدهيد:
خيالات و كارهاي فرنگستان عموماً به نظر ما اغراق و عجيب و بي‌معني مي‌آيند.
چرا؟
سببش اين است كه ما در ايران هوش و ذهن و فراست طبيعي خود را با علوم دنيا به كلي مشتبه كرده‌ايم جميع آن مطالب علمي را كه عقلاي ساير ملل به جهت تحصيل آن عمرها صرف مي‌كنند ما مي‌خواهيم در ايران بدون هيچ زحمت و به هوش و ذهن طبيعي خود در آن واحد درك كنيم. اين طرز تحقيق ما يك وقتي چندان عيب نداشت اما حالا به كلي معيوب است.
كارهاي دنيا يك وقتي ساده بود و هر كس معني آنها را به حكم هوش و ذهن طبيعي مي‌توانست به سهولت درك نمايد. مهندسي عهد هوشنگ، حسابداني حسن صباح و وزارت كريم خان زند چندان عمق و امتيازي نداشت كه فراست طبيعي نتواند معني آنها را بفهمد و ليكن در اين عهد تازه به واسطه ترقيات علوم چندان اسباب و معاني عجيب بروز كرده كه هوش طبيعي بدون علم كسي هرگز قادر به ادراك آنها نخواهد بود.
هوش و ذهن بي‌علم چگونه مي‌تواند بفهمد كه محالات تلقراف و تصوير عكس را چطور ممكن ساخته‌اند. هوش و ذهن مستوفي‌هاي كابل چطور مي‌تواند قبول كند كه در فرانسه دو سه نفر وزراي خود را در يك سال دوهزار كرور پول قرض كردند.
اينها مطالبي هستند كه به جهت فهميدن دقايق آنها يك عقل سليم بايد اقلاً سي سال مشغول چندين علوم مختلف باشد.
ما در ايران از جميع آن علوم تازه كه قانون به كارهاي فرنگستان دارد بي‌خبر هستيم يعني در هيچ مدرسه‌اي و در هيچ كتاب آن علوم را درس نخوانده‌ايم وليكن اين بي‌عملي ما هيچ تقصير نيست. وزراي ساير دول نيز از اغلب اين علوم بي‌خبر هستند. تكليف وزرا به هيچ وجه اين نيست كه داراي جميع علوم باشند نكته واجب اين است كه هوش و ذهن شخص خود را با علوم دنيا مشتبه نكنند.
در انگليس يك دستگاهي هست كه قدرت و امنيت و جان و ملت انگليس بسته به آن است و اين دستگاه عبارتست از وزارت بحريه. در اين اوقات انقلاب و احتمال جنگ عمومي خواستند اين دستگاه را محكم‌تر و معتبرتر كنند. چه كردند؟ يك شخصي را آوردند وزير بحري كردند كه هرگز در خدمات بحريه و عسكريه نبوده و از اوضاع دريا و كشتي اصلاً اطلاعي ندارد. به همين طور اغلب مي‌بينيم بر سر دستگاه‌هاي بزرگ چنان آدمها مأمور مي‌شوند كه از علوم مخصوصه آن دستگاه به هيچ وجه بويي نشنيده‌اند.
با وصف وزراي بي‌ربط ، چطور مي‌شود كه نظم امور اينها ساعت به ساعت در ترقي است؟ سببش همان است كه عرض كردم:
وزراي فرنگستان هوش و ذهن خود را با وسعت علوم دنيا مشتبه نمي‌كنند. هر علمي را كه در مدرسه تحصيل نكرده‌اند بدون خجالت مي‌گويند ما اين علوم را نخوانده ايم و به حكم اين اعتراف حكيمانه هميشه تحقيق مسائل عمده را رجوع به اصحاب علم مخصوص مي‌نمايند.
برخلاف اين رسم فرنگستان، ما در ايران تحقيق جميع مسائل را منحصراً رجوع به هوش و ذهن شخصي خود مي‌كنيم. در هر كار هوش و سليقه شخصي خود را حكم مطلق قرار مي‌‌دهيم. علم و تحصيل از براي ما هيچ است. مسائل علمي كه از آن عميق‌تر و مشكل‌تر نباشد حكم آن را در آن واحد جاري مي‌كنيم. هيچ لازم نيست از وزراي ما بپرسند كه اين علوم و كمالات را در چه زمان و در چه كتاب تحصيل كرده‌ايد. چون هوش و ذهني كه دارند كافي است. جميع علوم را نخوانده مي‌دانند. نمي‌دانم و نخوانده‌ام در زبان ايشان كفر است. دانستن جزو منصب است. خيال مي‌كنند كه اگر احياناً در يك مسئله بگويند نمي‌دانم شأن و منصب شخص آنها به كلي خواهد رفت.
قسم مي‌خورم كه در ميان اين صد نفر فرنگي كه در تهران هستند يك نفر نيست كه جرأت بكند بگويد من اكونومي پولتيك مي‌دانم، اما جميع اهل درب خانه ما كل اين علوم را در سينه خود مضبوط دارند. اگر از سفراي انگليس و فرانسه بپرسيد بانك را چطور ترتيب مي‌دهند يقيناً بلاتأمل جواب خواهند داد كه اين مطلب علوم مخصوص لازم دارد و ما نخوانده‌ايم و نمي‌دانيم. اما اگر اين مسئله را رجوع به مجلس وزرا نمائيم نه تنها جميع وزرا بر كل دقايق آن احكام قطعي جاري خواهند كرد بلكه فراش‌هاي خلوت ما نيز جميع معايب آن را در آن واحد خواهند شكافت.
ارسطو كه يكي از اعظم عقول دنيا محسوب مي‌شود هرگاه حالا زنده بشود با جميع عقول خود نمي‌تواند بدون تحصيل علوم تازه بفهمد استقراض دولتي يعني چه، اما شهاب‌الملك مرحوم و امثال غير مرحوم او با علم نخوانده همه نكات اين علم را كاملاً مي‌دانند.
دول فرنگستان به جهت ترقي علوم اكونومي پولتيك كرورها خرج مي‌كنند و چندين هزار نفر عمر خود را در تحصيل اين علوم تلف مي‌نمايند تا اينكه چند نفر اكونوميست پيدا مي‌شوند. در ايران هيچ احتياج به اين نقل‌ها نيست ما همه اكونوميست كامل هستيم. بانك و راه‌آهن و علوم ماليه و علوم اداره همه در نظر ما مثل آب سهل و روشن است.
مادامي كه در ايران وضع تحقيق ما اين است مادامي كه وزراي ما همه علوم را نخوانده مي‌دانند بديهي است كه در ايران هيچ كار تازه ممكن نخواهد بود.
پس چه بايد كرد؟
اولاً آن فضول‌هاي احمق كه مي‌گويند ما همه اين كارها را فهميده و همه اين علوم را مي‌دانيم بايد آنها را از مجلس وزرا بيرون كرد.
ثانياً آن اشخاص باشعور كه مي‌گويند ما از اين علوم بي‌خبر هستيم ولي اجراي اين كارها را موافق عقل از براي ايران واجب و ناگزير مي‌دانيم بايد دست اين اشخاص را بوسيد و ايشان را مأمور كرد كه اين قبيل كارها را مجرا بدارند.
سرتان را به تأسف حركت مي‌دهيد و آهي مي‌كشيد كه اين ناظم‌الملك ساده لوح چرا به اين شدت از اوضاع ايران بي‌خبر است. مضموني كه مي‌خواهيد به من جواب بنويسيد اين است كه اي رفيق اينجا ايران است اينجا ملك اسلام است (صد باد صبا اينجا بي‌سلسله مي‌رقصند). مستوفي‌ها صد نوع مضمون خواهند گفت، علما پوست ما را خواهند كند.
اين تعرضات كهنه حالا ديگر واقعاً بدتر از فحش است. هرگاه اين كارها كه ذكر شد به دين اسلام به قدر ذره‌اي مخالفت داشته باشند يا به دستگاه علما سرموئي ضرر برسانند يا از مداخل و اعتبار مستوفي‌ها چيزي كم بكنند ايراد شما به جا مي‌شد و ليكن در نيم ساعت مي‌توان مثل آفتاب روشن كرد كه مصلحت ملا و مستوفي و خير دين و دولت در اجراي اين كارها و مجبوراً و منحصراً بسته به اين كارهاست.
با صد كرور سرمايه و با آن تدابير معجز نما كه ساير دول را غرق نعمت كرده در دو سال محصولات ايران سي چهل مقابل بيشتر خواهد شد. يعني حالا هر قدر غله و ابريشم و ترياك و تنباكو به عمل مي‌آيد سي چهل مقابل بيشتر شده (ماليات ايران هم سي چهل مقابل زيادتر خواهد شد) و آن وقت ملا و مستوفي، رعيت و لشكر، نوكر و پادشاه در جميع امور خود، چنان وسعتي پيدا خواهند كرد كه از تصور حالت امروزه خود وحشت نمايند.
مطلب را بيش از اين شرح نمي‌دهم. به سليقه بنده كارهاي كردني عبارت از همان چند فقرات است كه ذكر شد.
هر گاه اين كارها را به ميزان ذهن و فراست شخصي خود بسنجيم شكي نيست كه همه معيوب و مضر و بي‌معني و محال به نظر خواهد آمد. اما هر گاه اين كارها را از روي علوم معينه تحقيق كنيم بلاتأمل تصديق خواهيم كرد كه اجراي آنها سهل و طبيعي و موافق دين اسلام و متضمن نجات دولت است.
معني اين كارها خواه مقبول خواه مردود و اجراي اين كارها خواه مشكل، خواه آسان جان مطلب اين است كه خارج از اين كارها هرچه بكنيد در فرنگستان بي‌معني و جز بازيچه و اسباب تمسخر و مايه تضييع عمر دولت نخواهد بود.

داداش کوچولو

2009-07-08T03:29:00.000-07:00

بروس هالند راجرز1 داستان‌نویس و ساکن یوجین2، اورگن3 است. داستان‌های بروس تا به حال موفق به کسب دو جایزه بسیار مهم برام استوکر4 و پوش‌کارت5 شده‌اند. او اخیراً گلچین ادبی را گردآوری کرده است به نام "داستان‌های شب برای وحشتناک کردن خواب‌های شما6". بروس دو مجموعه داستان کوتاه را نیز در این سال‌ها منتشر کرده است: "بادی برفراز بهشت7" و تیرهای مشتعل8".

داداش کوچولو
نوشته: بروس هالند راجرز
برگردان: کیهان بهمنی

سه کریسمس پشت سر هم بود که پیتر آرزوی داشتن یکی از آن عروسک‌های معروف به داداش کوچولو را داشت. تبلیغات تلویزیونی مورد علاقه‌اش آن تبلیغی بود که نشان می‌داد چقدر داشتن یک داداش کوچولو لذت‌بخش است چون می‌توانست تمام کارهایی را که قبلاً خودش یاد گرفته بود به داداش کوچولو یاد بدهد. اما هر سال مامان می‌گفت که پیتر آمادگی داشتن یک داداش کوچولو را ندارد. تا امسال.
امسال وقتی پیتر دویده بود داخل اطاق پذیرایی در بین همه کادوهایی که با کاغذ کادو بسته‌بندی شده بودند یک داداش کوچولو هم بود. با همان زبان شیرین بچگانه‌اش حرف می‌زد. همان لبخند شیرین روی لب‌هایش بود و با دست کوچک تپلش روی یکی از کادوها می‌زد. پیتر آنقدر هیجان‌زده شد که دوید و در حالی که دست‌هایش را دور گردن عروسک حلقه کرده بود، آن را در آغوش گرفت. اینطوری بود که متوجه وجود دکمه شد. دست پیتر به چیز سردی خورد که پشت گردن داداش کوچولو قرار داشت و بعد ناگهان داداش کوچولو دیگر حرفی نزد و حتی ننشست. ناگهان داداش کوچولو بی جان مثل همه عروسک‌های عادی روی زمین ولو شد.
مامان گفت: «پیتر!»
«نمی‌خواستم این جوری بشه!»
مامان داداش کوچولو را برداشت و روی پایش نشاند و دکمه سیاه پشت گردنش را زد. صورت داداش کوچولو جان گرفت و چین‌هایی توی صورتش ظاهر شد، انگار که می‌خواست گریه کند. اما مامان داداش کوچولو را روی زانویش بالا و پایین برد و بهش گفت چقدر پسر خوبیه. بالاخره داداش کوچولو گریه نکرد.
مامان گفت: «پیتر، داداش کوچولو با اسباب‌بازی‌های دیگرت فرق داره. تو باید خیلی مواظبش باشی. درست مثل این که اون یک بچه واقعیه.» مامان داداش کوچولو را روی زمین گذاشت و عروسک مثل بچه ها تاتی‌تاتی کنان به سمت پیتر به راه افتاد.
«چرا ازش کمک نمی‌گیری کادوهای دیگرت را باز کنی؟»
بعد پیتر هم همین کار را کرد. به داداش کوچولو یاد داد که چه جوری کاغذ کادوی بسته ها را پاره و بسته‌ها را باز کند. اسباب‌بازی‌های دیگر شامل یک ماشین آتش‌نشانی، چند تا کتاب ناطق, یک واگن و یک عالم بلوک‌های چوبی خانه‌سازی بود. ماشین آتش‌نشانی بعد از داداش کوچولو بهترین هدیه بود. چراغ و آژیر داشت و شلنگ هایی که مثل ماشین‌های آتش‌نشانی واقعی بود و از آنها گازی سبز رنگ خارج می شد. به اندازه پارسال کادو نگرفته بود. مامان برایش توضیح داد که چون داداش کوچولو گران بود کادوهای کمتری گرفته است. اشکالی نداشت. داداش کوچولو بهترین هدیه دنیا بود.
خوب پیتر اولش این طوری فکر می کرد. در ابتدا هر کاری که داداش کوچولو می‌کرد جالب و محشر بود. پیتر تمام کاغذ کادوهای پاره‌پوره را داخل واگن گذاشت و داداش کوچولو دوباره همه را درآورد و روی زمین ریخت. پیتر یکی از کتاب‌ها را برداشت تا بخواند و داداش کوچولو آمد و آن قدر تندتند کتاب را ورق زد که پیتر نتوانست آن را بخواند.
اما بعد وقتی مامان رفت به آشپزخانه تا صبحانه درست کند، پیتر سعی کرد به داداش کوچولو یاد بدهد که چگونه با بلوک‌های چوبی یک برج خیلی بلند درست کند. هر بار پیتر چند تا بلوک را روی هم می‌گذاشت داداش کوچولو با دست می‌زد و آن را خراب می‌کرد و بعد می‌خندید. پیتر هم دفعه اول دوم خندید اما بعدش گفت: «خوب حالا خوب نگاه کن. می‌خواهم یک برج واقعاً بزرگ بسازم.»
اما ‌داداش کوچولو به جای این که نگاه کند، تا پیتر چند تا بلوک را روی هم گذاشت باز با دست زد و آنها را ریخت.
پیتر گفت: «نه!» و دست داداش کوچولو را گرفت.
صورت داداش کوچولو در هم رفت انگار می خواست گریه کند.
پیتر به سمت آشپزخانه نگاه کرد و دست داداش کوچولو را رها کرد. «گریه نکن. نگاه کن می‌خواهم یک برج دیگه بسازم! نگاه کن چه جوری می سازم.»
داداش کوچولو نگاه کرد و بعد دوباره زد و برج را ریخت. فکری به نظر پیتر رسید.
وقتی مامان دوباره به اطاق آمد پیتر برجی ساخته بود که از خودش هم بلندتر بود. بهترین برجی بود که تا به حال ساخته بود. گفت: «نگاه کن!» اما مامان حتی به برج نگاه هم نکرد. «پیتر!» مامان داداش کوچولو را برداشت و روی پایش نشاند و دکمه پشت گردنش را زد تا دوباره روشن بشود.
به محض روشن شدن داداش کوچولو شروع به جیغ کشیدن کرد. صورتش سرخ شده بود.
«منظوری نداشتم.»
«پیتر من که بهت گفتم. این مثل اسباب‌بازی‌های دیگرت نیست. وقتی خاموشش می‌کنی نمی‌تونه حرکت بکنه ولی هم می‌بینه و هم می‌شنوه»
«داشت خونه سازی‌های من رو خراب می کرد.»
مامان گفت: «بچه کوچولوها از این کارها می‌کنند. داشتن برادر کوچکتر همین است.»
داداش کوچولو جیغ کشید.
پیتر آرام طوری که فقط مامان بشنود گفت: «اون مال منه.» اما وقتی داداش کوچولو آرام شد مامان آن را روی زمین گذاشت و پیتر هم گذاشت داداش کوچولو تاتی‌تاتی کنان بیاید و برجش را خراب کند.
مامان به پیتر گفت کاغذ کادوها را جمع کند و بعد خودش به آشپزخانه رفت.
پیتر قبلاً یک بار دیگر این کار را کرده بود و مامان تشکر نکرده بود. حتی متوجه هم نشده بود. پیتر با عصبانیت کاغذها را گلوله کرد و یکی‌یکی داخل واگن انداخت تا واگن پر شد. در این موقع بود که داداش کوچولو ماشین آتش‌نشانی را شکست. پیتر درست وقتی برگشت و متوجه شد که داداش کوچولو ماشین را بالای سرش برد و روی زمین انداخت.
پیتر داد زد: «نه!» وقتی ماشین آتش‌نشانی زمین خورد شیشه جلویش ترک برداشت و افتاد. خراب شد. پیتر هنوز حتی یک بار هم با آن بازی نکرده بود و بهترین هدیه کریسمسش خراب شده بود.
بعد هم وقتی مامان به اطاق آمد از پیتر برای جمع کردن کاغذها تشکر نکرد. در عوض دوباره داداش کوچولو را برداشت و روشن کرد. داداش کوچولو تکانی خورد و بلندتر از قبل جیغ کشید.
مامان پرسید: «خدایا این چه مدت خاموش بوده؟»
«دوسش ندارم.»
«پیتر این حرفت اون رو می ترسونه! ببین!»
«ازش متنفرم. ببرش عقب!»
«دیگه خاموشش نمی کنی. هیچ وقت!»
پیتر فریاد کشید: «مال منه. مال منه و هر کاری بخوام باهاش می کنم. ماشین آتش‌نشانی منو شکست!»
«اون بچه‌اس.»
«احمقه. ازش متنفرم. ببرش عقب!»
«باید یادبگیری باهاش مهربون باشی!»
«اگه نبریش بازم خاموشش می کنم. خاموشش می کنم و یه جایی قایمش می‌کنم نتونی پیداش کنی!»
مامان که عصبانی شده بود گفت: «پیتر!» پیتر تا حالا مامان را این قدر عصبانی ندیده بود. داداش کوچولو را روی زمین گذاشت و یک قدم به سمت پیتر آمد. پیتر را تنبیه می‌کرد. پیتر اهمیتی نمی‌داد. او هم عصبانی بود.
پیتر فریاد کشید: «این کارو می‌کنم! خاموشش می‌کنم و یک جای تاریک قایمش می‌کنم!»
مامان گفت: «تو این کار را نمی‌کنی!» دست پیتر را گرفت و او را برگرداند. بعدش نوبت کتک بود. اما مامان کتکش نزد. در عوض پیتر احساس کرد انگشت‌های مامان پشت گردنش دنبال چیزی می‌گردد.

[1] Bruce Holland Rogers
[2] Eugene
[3] Oregon
[4] Bram Stoker Award
[5] Pushcart Prize
[6] Bedtime Stories to Darken Your Dreams
[7] Wind Over Heaven
[8] Flaming Arrows